Kont op de grond

Weer fit sta ik op. De darmproblemen lijken verholpen, maar ik heb wel een enerverende nacht achter de rug. Rond drie uur word ik wakker met mijn kont op de grond. Mijn gloednieuwe, dure matje van het gerenommeerde merk Nomad is lek. Hoe kan dat nou?

Met mijn hoofdlamp speur ik het matje centimeter voor centimeter af en uiteindelijk vind ik een piepklein gaatje aan de bovenkant. Ik snap echt niet hoe het gebeurd kan zijn. Ik ben altijd zo voorzichtig. Met een plakkertje dicht ik het gat en slaap ik weer verder, al kost me dat wel een tijdje na deze teleurstelling. Hopelijk eens, maar nooit weer. Dit is me met eerdere matjes nog nooit overkomen.

De weergoden zijn me goed gezind

Het weer is, tegen de verwachtingen in, best aardig: afwisselend zon en bewolking bij een aangename temperatuur. Morgen en overmorgen waarschijnlijk regen, maar dat zien we dan wel weer. We leven uiteindelijk NU.

Wheelie als fotomodel

De hele dag kom ik vier wandelaars tegen. Eén van hen is Lars, een Deen die zijn baan heeft opgezegd en gaat kijken hoe lang hij het met zijn spaargeld volhoudt. We zijn het roerend eens: dit is het leven dat we willen leiden en daar heb je niet veel geld voor nodig. Wheelie, mijn wandelkar, moet van alle kanten op de foto en Lars vraagt me het hemd van het lijf over hoe zo’n wandelkar bevalt.

Goed dus. Van mij niets dan lof. Ik mag ook een keer op de foto. “Ik gooi je niet op het wereldwijde web hoor” verontschuldigt Lars zich “maar dan vergeet ik je gezicht niet.” Ik heb inderdaad ook de gewoonte aangenomen om mensen die ik onderweg tegenkom op de foto te nemen. Ik zet dan meteen hun naam erbij, dan vergeet ik ze ook niet. Het is altijd leuk dat na een tijdje weer terug te zien.

Gedroomde bospaden

Na dagen van asfalt en gravelwegen loop ik vandaag over gedroomde bospaden. Hard, glooiend en vrijwel zonder boomwortels. Wheelie glijdt er moeiteloos overheen. Het is schitterend. Voor het eerst zie ik ook uitgestrekte heidevelden.

Geloof niet alles wat je ziet op YouTube

Mijn warme maaltijd maak ik bij een schuilhut op een idyllisch plekje. Het waait stevig en ik gebruik mijn gisteren in elkaar geknutselde windscherm van aluminiumfolie. Een tip van YouTube: folie aan de binnenkant versterken met plakband zodat het niet scheurt. Het leek een goed idee, tot het hele ding ineens in brand vliegt. En ja, ik had uiteraard het plastic naar buiten gericht, maar toch…

In paniek pak ik het op en gooi het een paar meter verder in de vuurplek om een natuurbrand te voorkomen. De schrik zit er goed in. De haren op mijn arm zijn verschroeid en mijn hand is wat rood, maar verder valt de schade mee. Ramp voorkomen.

Vlak bij Nørre-Snede vind ik een plek voor de nacht met uitzicht over glooiende landerijen. Tis goed!

Overnachting : Nørre-Snede