Wakker worden bij het schoolplein

Om vijf uur ben ik klaarwakker. Hoewel het koud is, is dat niet de reden. Ik schrijf wat en begin met inpakken. Niet veel later druppelen de eerste kinderen het naastgelegen schoolplein binnen. Ze brabbelen, schommelen en rommelen wat. Een vredig tafereel.

Twijfelweer op de treinroute

De rest van de dag blijft het droog (yeahhh). De zon laat zich regelmatig zien, al is de wind guur. Typisch twijfelweer: mét zon is het warm, zonder zon is het koud. Na wat stress in de enorme supermarkt – te groot, te druk, te veel – ga ik weer verder over de oude treinroute.

Wandelen is een mentale sport

Wandelen, daar ben ik van overtuigd, is voor een groot deel een mentale sport. Vandaag tel ik de kilometers af en denk ik alleen maar aan aankomen. En dat is zwaar. Heel zwaar zelfs. De monotonie speelt me parten. Ik ben die rechte weg zat. Tegelijkertijd bedenk ik me dat grote doelen zelden bereikt worden door constante spanning en sensatie. Je bereikt ze door de saaie, monotone stappen te blijven zetten, dag na dag, ook als het uitzicht even niet verandert. Maar ik heb daar gewoon even geen zin in.

Haute kampeercuisine op de heide

Een warme maaltijd op een prachtig stuk heide maakt veel goed. Haute kampeercuisine, al zeg ik het zelf. Na 29 km zie ik in de verte mijn shelter liggen. Ik juich.Te vroeg. Een hoog hek en nog één. Ik lees de informatie nog eens. De shelters horen bij een ruiterclub en je mag ook gebruikmaken van hun toiletten. Mooi. Dan loop ik wel om naar de ingang. Geen bordjes. Geen pad. Wel hekken. Veel hekken.

Zoeken, zoeken, zoeken naar de shelter

Ik probeer het van alle kanten. Iedere keer stuit ik op schrikdraad of een hek. Op een gegeven moment sta ik nog geen twintig meter van de shelter, maar aan de verkeerde kant. Moedeloos word ik. Ondertussen zit ik onder de schrammen en vindt een teek mij erg lekker.

Ten einde raad besluit ik 6 km door te lopen naar een andere shelter. Dan zie ik een man met een hond. Hij wijst me op een overgroeid hekje en een onzichtbaar paadje. Dit?? In Denemarken? Waar werkelijk alles perfect onderhouden is?

Zennnnnnnnn

Als ik uiteindelijk met 32,4 km op de teller bij de shelter aankom, gebeurt er iets wonderlijks. Alle ergernis verdwijnt in één klap. Ik heb me zelden zó zen gevoeld. 

Overnachting: Løgstør