Alle regels overboord

#terugblik 7 mei 2024

Het plekje aan het meer is zo heerlijk en zo zonnig, dat ik pas om 10:30 uur begin te lopen. Het late opstaan is inmiddels gewoonte geworden. Blijkbaar is dat mijn ritme. Ik besluit ook te gaan eten als ik echt trek heb en niet op de gezette Nederlandse tijden. Mijn lichaam zal het wel aangeven lijkt me. Ik heb vandaag dan ook helemaal geen trek in ontbijt, dat stel ik uit totdat ik in de supermarkt verse spullen koop. In een parkje eet ik het op. Heerlijk.

Het wordt een lui dagje vandaag. 17 km loop ik, voor een langeafstandswandelaar is dat een grap. Wel mijn eerste klim en dat valt vies tegen. Mijn benen zijn gewend aan polders en nog niet aan heuvels, maar uit ervaring weet ik dat ik ze zo weer train.

Ik ben ontzettend tevreden met mijn Wheelie, mijn wandelkar, in een rugzak alleen had ik bijv. nooit zoveel vers eten mee kunnen nemen voor meerdere dagen. Gezond en goed eten is toch wél belangrijk als je een jaar op pad bent. Soms kom je echter wel wat uitdagingen tegen, die overigens altijd op te lossen zijn. Ze kosten alleen wat meer tijd en zorgen soms voor komische situaties.

Ik loop door boerenland en door bossen en voor zessen stop ik al bij een schuilhut in het bos. Ik besluit dit keer mijn tent niet op te zetten en te kijken hoe ik slaap onder zo’n overkapping. Er staan vuurkorven en er ligt hout, ik maak een vuurtje. Geen overbodige luxe want het is best koud. Overigens weer heerlijk geslapen, al voelt het wel alsof ik mijn trouwe tentje in de steek laat… Maar hoe leuk als er een eekhoorntje rommelt rondom mijn bed in de ochtend.

Wandelend door geurend geel

#terugblik 6 mei 2024

Het wordt een gewoonte, het opstaan en inpakken duurt lang. De koffie daarentegen smaakt extra lekker. Ik ga weer laat op pad. De dag begint guur met een koude wind, maar aan het eind van de dag is het weer zonnig. Niets zo veranderlijk als het weer.

Ik loop weer hele stukken door geurend geel en ander agrarisch gebied. Bij een paar huizen staat een prachtig paard gemaakt van allerlei onderdelen uit fietsen en auto’s, wat een kunstwerk. De kerk bij Sireköping is prachtig en zie je vanuit de verte oprijzen. Helaas is de deur dicht, ik kan de kerk niet van binnen bekijken.

Wederom vind ik bij een meertje een prachtig plekje. Wat een rust, wat een weelde, rijkdom!

De eerste 100 km zitten erop!

#terugblik 5 mei 2024

Op het bankje eet ik mijn ontbijt en lang blijf ik zitten in het ochtendzonnetje. Ik heb mijn spullen al vroeg ingepakt omdat er regen voorspeld wordt, maar die blijft in de ochtend nog uit. Ik kom maar niet op gang, maar dat hoeft ook eigenlijk helemaal niet. Mijn hoofd zegt echter nog anders.

Mijn kar heb ik weer anders ingepakt. Het is belangrijk dat de zware dingen zo dicht mogelijk bij de wielen zitten. Ik moet een manier vinden om zodanig in te pakken dat ik alles snel kan vinden en al doende leer je, helemaal met dit soort dingen. Onderweg merk je vanzelf wat toch niet zo handig is bijvoorbeeld. Ik heb ook een rugzak mee en op sommige foto’s lijkt die erg vol te zitten, maar er zit nauwelijks gewicht in, alleen de spullen die ik bij de hand wil hebben zoals mijn regenpak, de regenhoes voor de Wheelie-wandelkar, mijn notitieblok, een klein flesje water en evt. wat snacks.

Het gele geurende koolzaad bloeit in overvloed en ik loop door kilometerslange velden met bloemen. Wat een pracht. Vooral mijn neus is erg blij. Het is een heerlijk zacht geurtje. Onderweg kom ik nog een grafheuvel tegen uit 4200-1800 v.C. Door een lange gang kun je naar binnen lopen/kruipen.

Op de kaart heb ik een shelter op het strand gezien voorbij Landskrona. Dat is buiten de route, maar het lijkt me een ideaal plekje en ik vergis me niet. Met de regen die nu toch valt is het fijn een overkapping te hebben. De eerste 100 km heb ik erop zitten!

De vermoeidheid slaat toe

#terugblik 4 mei 2024

De eerste nacht in mijn tent slaap ik werkelijk fenomenaal goed, maar toch zit ik veel deze dag. De vermoeidheid van de afgelopen maanden speelt duidelijk parten. Het is koud in de ochtend, maar met goede spullen maakt dat niet uit. Heerlijk om nog liggend in mijn warme slaapzak koffie te zetten en de frisse lucht te voelen.

Het is echt nog even uitzoeken hoe ik mijn wandelkar, mijn Wheelie, het beste in kan pakken. Ik vind het nog wel een gedoe, maar dat komt vast nog wel. Ik wandel verder langs de prachtige kust. Het begint zonnig, maar vroeg in de middag komt er een venijnige wind opzetten en verandert het weer ineens compleet. Het wordt mistig en guur. Als de route later in de middag meer het binnenland ingaat wordt het weer lekkerder. Ik vind een prachtig kampeerplekje bij een meertje met veel vissen. Een man met een hond, die langsloopt, zegt dat je er dan zeker van kan zijn dat het water zuiver is. Komt goed uit, want morgen wil ik hier mijn koffie mee zetten.

Er is een bankje waar ik op kan zitten en waarop ik mijn diner klaarmaak. Ik experimenteer met pasta uit een beker waaraan ik verse groente toevoeg, het smaakt voortreffelijk. Waarom smaakt eten in de natuur altijd zo goed? Ook al is het kwalitatief misschien minder dan thuis?

Mijn tent zet ik op in het bos. Lekker beschut, waar niemand me ziet. Op de een of andere manier zit het nog wel in mijn systeem dat wildkamperen eigenlijk niet mag en dat ik niet op moet vallen. Maar dit is Nederland niet, dit is Zweden. Het is wennen. Het zal vast niet lang meer duren voordat ik mijn tentje overal ongegeneerd neerzet.

Malmö, de start van mijn Zweedse avontuur

#terugblik 3 mei 2024

Na de heerlijke nacht slaap in Kopenhagen pak ik, na gelopen te hebben door het nieuwe havengebied, de trein naar Malmö. Een ritje van 40 minuten. Ja, ik ben in Zweden aangekomen! Een land dat ik niet ken en waar ik weinig van weet. Ik heb het gevoel dat het nu echt gaat beginnen.

In de ochtend plan ik nog een stadswandeling door Malmö. Ook een stad die zeker het bezoeken waard is. Iconisch is de Turning Torso, een wolkenkrabber in de wijk Västra Hamnen, aan de Zweedse kant van de Sont, recht tegenover Kopenhagen. Mijn wandeling leidt me naar alle kanten van deze toren. Het is wederom prachtig weer en mijn zonnepanelen op mijn Wheelie laden goed op. Na een bezoek aan de kathedraal St. Petri vind ik het genoeg in de stad. Het is al bijna 16 uur. Tijd om de natuur in te gaan. Twee dagen stad is voor mij te veel. Eerst moet ik nog door een vreselijk lang stuk industrieterrein, dat valt erg tegen, maar langs de kust loop ik richting het noorden en voor het eerst ga ik wildkamperen in Zweden. Hier heb ik zo ontzettend naar uitgekeken.

In Zweden mag je in principe overal kamperen als je maar 150 meter van woonhuizen blijft en al je troep meeneemt (duh) en geen planten stuk maakt of dieren hindert. Ik moet zeggen dat men zich daar ook aan houdt, want ik heb nergens troep zien liggen. En wat vind ik uiteindelijk een mooi plekje! Ik maak voor de eerste keer een eenpansgerecht in mijn lichtgewicht koekenpannetje en eet heerlijk. Daarna zet ik mijn tent op en geniet ik samen met de vele konijntjes rondom mijn tent van een prachtige zonsondergang. Dit is waar ik van droomde.

Struinend door Kopenhagen

#terugblik – 2 mei 2024

Om 9:30 uur kom ik aan in Kopenhagen. Weinig tot niet geslapen, maar wat maakt het uit. Het is prachtig weer, 19 graden en volle zon. Ik verblijf de hele dag in deze voor mij nieuwe stad. Genoeg te zien. Ik had van tevoren een mooie stadswandeling uitgezocht en geniet met volle teugen van mijn eerste etmaal in de buitenlucht.

Over het algemeen is Kopenhagen best een rustige stad en kan ik in alle rust van alles bekijken, behalve bij de kleine zeemeermin dan, daar is het een gekkenhuis. Snel verder dus en ik eet een lekker broodje met eigen gezette koffie aan een picknicktafel in de haven.

Ondanks de nacht zonder veel slaap loop ik de hele dag. Rond 18:00 uur check ik in bij mijn hostel, eet ik een pizza en niet snel daarna val ik om 20:30 uur uitgeput in slaap in mijn stapelbed bij het A&O Copenhagen Sydhavn. Ik hoor mijn kamergenoten niet eens binnenkomen, maar als ik de volgende ochtend wakker word liggen er nog vijf personen te snurken. En dat zonder oordoppen!

 

Eindelijk op weg!

#terugblik – 1 mei 2024

Dé dag is aangebroken, 1 mei 2024. Eindelijk is het dan zover. Mijn grote reis gaat beginnen. Ik heb een sabbatical van een jaar en ben van plan een jaar lang door Europa te wandelen. Je hoeft niet heel ver om veel moois te zien. De enige voorwaarde: ik wil het niet te koud hebben en ook niet te warm. Daarom in de lente en zomer richting het noorden (Zweden en Noorwegen) en als de herfst intreedt richting het zuiden. Waarheen? Dat weet ik nog niet, dat bedenk ik t.z.t. wel.

De hele dag ben ik nog druk met allerlei voorbereidingen, maar om 19:07 uur vertrek ik met de trein vanaf station Alkmaar Noord naar Amsterdam. Het is een enorme verrassing dat mijn vader, mijn tante en mijn oudste zus daar staan om me uit te zwaaien. Nog een grotere verrassing dat daarna op station Sloterdijk mijn goede lieve vriendin J. staat om gedag te zeggen. Wat een prachtig begin!

Tegen 21:00 uur vertrek ik met de Flixbus naar Kopenhagen. Ik hoop wat te kunnen slapen, maar dat lukt van geen kant. Bij iedere stop gaan alle lichten aan en wordt er van alles omgeroepen en we krijgen ook nog midden in de nacht (om 04:30 uur) een paspoortcontrole bij de Deense grens, maar dit alles mag de pret niet drukken. Mijn reis is begonnen. De grijns op mijn gezicht is voorlopig niet weg te krijgen.

 

Waarom dit blog, zelfs als je wandelen haat?

Over verdwalen, vrijheid en verhalen

Dus niet perse over wandelroutes, tips voor je uitrusting of  over de benodigde voorbereidingen voor een tocht. Dat zou wel ter sprake kúnnen komen, maar daar ligt niet mijn focus, dat kunnen andere mensen veel beter.

Vanaf 1 mei 2024 begon mijn sabbatical. Ik liep, keek, dacht, verdwaalde, ontmoette mensen, schreef. Elke dag verscheen er een kort verslag op Instagram. Maar Instagram is, hoe leuk ook, geen plek voor de volledige verhalen. Geen ruimte voor de rafelranden, de diepte, de stiltes, het échte onderweg-zijn. Daarom dit blog.

Hier lees je:

Mijn dagverslagen van mijn sabbatical

#terugblik teruggeplaatst met terugwerkende kracht, mijn sabbatical van 1 mei 2024 t/m 31 januari 2025, met de tags ‘sabbatical 2024’ en ‘sabbatical 2025’. Ideaal om het hele avontuur stap voor stap te volgen, van de eerste stap tot de laatste zucht. Eerder verschenen op Instagram, mocht je het al eerder gelezen hebben dan sla je het gewoon over.

De dagverslagen van mijn vierdaagsen

Ik heb een fantastische regeling met mijn werkgever. Ik werk om en om van maandag t/m donderdag en van dinsdag t/m vrijdag. Hierdoor heb ik iedere twee weken een lang weekend vrij van vier dagen. Dan pak ik mijn tent en ga ik op pad. Hierover schrijf ik met de tag ‘vierdaagse’.

De ontmoetingen onderweg 

Van hartverwarmend tot ronduit ongemakkelijk. Sommige mensen raakten me diep, anderen vergat ik liever meteen.

Mijn mentale reis

Negen maanden alleen op pad is niet alleen een fysieke tocht, maar ook een innerlijke marathon. Hier lees je over mijn hersenspinsels, twijfels, inzichten, obstakels en overwinningen.

Mijn weg naar een nomadisch bestaan 

Mijn sabbatical bleek geen eindpunt, maar het begin van iets groters. Ik neem je mee in mijn zoektocht naar een leven als schrijvend langeafstandswandelaar.

De ontwikkeling van mijn boek 

Achter de schermen werk ik aan een boek. In dit blog geef ik alvast een kijkje in dat proces.

Barefoot schoenen

Sinds ik barefoot loop, heb ik geen blaren, geen voetpijn, geen geklooi met pleisters, zalfjes of tape. Mijn voeten doen weer waar ze ooit voor gemaakt zijn: dragen, voelen, vangen, afzetten. Natuurlijk vraagt het een overgang, maar het effect is zo positief geweest, dat ik dit niet niet kan delen. Ik wil hierover schrijven omdat ik geloof dat gezonde voeten de basis zijn van elke stap, letterlijk. En omdat ik het iedereen gun om, net als ik, pijnvrij te kunnen lopen. Of je nu wandelt, rent of alleen naar je auto sjokt.

Alles wat ik nu nog niet kan voorspellen

Dat is nou juist het mooie van op pad zijn: het onverwachte ligt altijd op de loer. Zelf ben ik ook erg benieuwd hoe het zich zal ontwikkelen. 

Of je nu droomt van je eigen grote avontuur, houdt van eerlijke verhalen, benieuwd bent naar het leven op pad, of gewoon wilt weten hoe het is om met een gebrekkig richtingsgevoel door Europa te trekken, hier ben je aan het juiste adres. Welkom bij mijn voetreis in woorden. Welkom bij Footsteps of Freedom! 

PS. Als je het nog niet gedaan hebt, abonneer je dan nu in de rechterkolom (als je op je telefoon leest, scroll dan naar beneden).