Nog een nachtje in het hostal in Göteborg

De nacht in het hostel in Göteborg is me goed bevallen. Ik besluit nog een dag te blijven in plaats van meteen weer de natuur in te trekken. Hoewel ik in de tweede stad van Zweden ben, voelt het hier opvallend rustig. Nauwelijks verkeer, geen haast. Een fijne plek om wat achterstallig werk weg te werken, de technische problemen van mijn blog op te lossen en eindelijk naar de kapper te gaan. Dat laatste is echt hard nodig.

Naar de kapper

Niet ver van het hostel vind ik een barbershop. Ik kan meteen terecht. Geluk. Mijn kapper blijkt een Jamaicaan te zijn. Ooit kwam hij naar Zweden om een tijdje te werken, wat geld te sparen en daarna weer terug te gaan. Dat is inmiddels achtendertig jaar geleden. Hij is een opvallende verschijning. Lange dreadlocks, een gespierd lijf en een warme, ontspannen uitstraling. “Ja,” zegt hij lachend, “soms loopt het leven anders dan je verwacht.” Ik kan niet anders dan dit volmondig beamen. 

Kijken door matglas

Als ik geknipt word, gaat mijn bril altijd af. Dat vind ik best vervelend, want verder dan een halve meter kan ik niet scherp zien. Het gezicht van mijn kapper zie ik dan ook slechts als een silhouet achter matglas. Maar zijn gezichtsuitdrukking kan ik wel raden door de manier waarop hij spreekt en beweegt. 

Selfservice bij de barbershop

Halverwege komt er iemand binnen. Een beetje sloffend en met een gebogen rug. Ik kan zijn gezicht niet onderscheiden, maar uit zijn bewegingen en de manier waarop hij zich beweegt, krijg ik de indruk dat het leven niet makkelijk voor hem is. Misschien dakloos, misschien verslaafd, misschien iets heel anders. Ik weet het niet. Hij lijkt ook niet te kunnen praten. Mijn kapper zegt niets bijzonders. Hij pakt een tondeuse, geeft die aan de man en laat hem zelf zijn baard bijwerken. Even later houdt de man het apparaat verkeerd om vast. Hij weet niet meer hoe het werkt. Mijn kapper loopt rustig naar hem toe, draait het apparaat om, legt het weer in zijn hand en wijst geduldig het knopje aan.

Geen spoor van irritatie. Geen haast. “Als je kunt helpen,” zegt hij terwijl hij weer achter mij gaat staan, “dan moet je dat doen.” Die zin blijft de rest van de dag in mijn hoofd hangen. Zo vaak zit het niet in grote gebaren. Gewoon iemand even helpen. Zonder oordeel. Zonder er iets voor terug te verwachten. Als ik wil afrekenen, krijg ik nog korting ook. Ook hier helpt hij mij met mijn beperkte budget. 

He made my day!

Ik schud hem de hand en bedank hem hartelijk. He made my day. Ik loop met een frisse coupe en een glimlach van oor tot oor de deur uit. Soms is één zin genoeg. “Als je kunt helpen, dan moet je dat doen.”

Overnachting: Göteborg