Belabberde nacht

Hoewel ik lekker in mijn tentje lig, slaap ik uiterst belabberd. Waarschijnlijk omdat ik me gisteren te buiten ben gegaan aan bier, chips, veel vlees, koffie na zessen en chocola. Ik had gewoon geen zin in gezond en heb me laten gaan… Voor het eerst voel ik ook iets van heimwee. Een gevoel dat ik eigenlijk helemaal niet ken.

God straft onmiddelijk

Nadat ik bij de supermarkt ben geweest, en dit keer weer verstandige inkopen doe, mag ik het meteen bekopen. De weg klimt omhoog richting de kerk van Vessigebro. Mijn benen voelen zwaar en het weer is drukkend. God straft onmiddellijk…

Opladen in de kerk

Ik neem het zekere voor het onzekere. Als ik zie dat ik bij de kerk mijn powerbanks kan opladen, doe ik dat meteen. Ik heb nog wel wat stroom, maar ik weet niet zeker of het genoeg is. Op mijn zonnepanelen durf ik nog niet helemaal te vertrouwen. In een soort kantine achter de kerk mag ik gaan zitten. Daar schrijf ik wat terwijl mijn spullen opladen. Mijn benen en lijf krijgen zo ook nog even rust.

Terug naar de autoloze zondagen

Mijn weg vervolg ik over geasfalteerde, autoloze wegen. Het brengt me terug naar de jaren zeventig, toen het kabinet-Den Uyl vanwege de oliecrisis de autoloze zondagen invoerde. Ik was toen tien jaar oud en de snelwegen veranderden ineens in fietspaden en speelpleinen. Het rolschaatsen op de snelweg zal ik nooit meer vergeten.

Soms voel ik me Forrest

Dat gevoel heb ik nu ook met Wheelie. Ik zoef in totale stilte over het asfalt. Op een gegeven moment haal ik drie jongedames in. Ze lopen naast elkaar en nemen de hele weg in beslag. Ik hoor dat ze Engels spreken. “Ah, eindelijk iemand die ik kan verstaan,” zeg ik als ze me voorbij laten gaan. Een van de meiden woont op een nabijgelegen boerderij, de andere twee zijn op vakantie. “Je lijkt Forrest Gump wel, zo hard als je loopt!” roept de uitbundige blonde me lachend na. Ik moet erom lachen. Soms voel ik me inderdaad wel een beetje zo.

Weergaloze slaapplek

Na al het asfalt volgt een stuk fantastisch bos. De paden zijn bijna net zo glad als asfalt en ook daar zoeft Wheelie verder. Mijn slaapplek… een schoonheid die zijn weerga niet kent. Een soort schiereilandje met aan drie kanten water. Forrest kan weer lekker slapen!

Overnachting: Borrsjön