Afscheid nemen kan ik niet!

Het lukt me maar niet om afscheid te nemen van deze geweldige slaapplek, aan drie kanten omringd door het meer. Zo stil en rustig als het hier nu is, heb ik het nog maar zelden meegemaakt. Geen zuchtje wind, nauwelijks vogelgeluiden en ook geen andere geluiden. Het lijkt wel of ik alleen op de wereld ben. Geen verkeer, geen mensen en zelfs de bladeren aan de bomen ritselen niet vandaag.

Brok in mijn keel

Andere mensen zullen dit misschien ongemakkelijk vinden, maar ik voel me helemaal in mijn element. Het ontroert me zelfs en heb even een brok in mijn keel. Ook de temperatuur werkt mee. Het is zestien graden en met een zonnetje is het al snel heerlijk. Ik was mijn haren, scheer me en doe alles in de vertraagstand. Waarom is dit zo ongelooflijk fijn?

Samen

Ineens tjilpt er een vogeltje. Samen zijn we hier lijk het wel. Alleen bij de waterlelies is er wat beweging. Zonder geluid. De schaatsenrijders die over het water dansen. Ik heb het dan uiteraard over de insecten die zo heten. Ze zinken niet dankzij de oppervlaktespanning van het water en de speciale, waterafstotende haartjes onder hun poten.

Agressieve hond en dames

Na lang uitstel ga ik dan eindelijk op pad. Op naar een shelter, want er wordt onweer verwacht. Dan voelt een dak boven je hoofd toch prettiger. Vandaag loop ik bijna alleen maar door bos, maar dat verveelt me nooit. Ik ben wat moe, maar als ik bij een prachtige shelter aankom, toegankelijk via een bruggetje over een snelstromend beekje, blijkt die bezet. Er zitten twee dames met een zeer agressieve hond die maar niet ophoudt met blaffen en trekken. De gezichten van de vrouwen spreken boekdelen. Ik ben niet welkom. Zo zijn de spelregels niet, maar ik heb geen zin in discussie. Bovendien geven ze aan dat de hond zal blijven blaffen als er een vreemde bij komt.

In het pikkedonker zonder hoofdlamp

Ik was dolblij dat ik er eindelijk was en had niet veel energie meer, maar zo werkt het nu eenmaal als je toch moet. Ik loop nog tweeënhalf uur door, tot ik in het pikkedonker aankom bij een andere shelter. Tot overmaat van ramp raakt mijn hoofdlamp net leeg. Maar om half elf kan ik veilig en wel, een flink stuk van de route af, van mijn nachtrust gaan genieten.

Overnachting: Oskarström