De diesel moet op gang komen

Na mijn halve rustdag van gisteren – ik liep van mijn paleisshelter naar het strandje en het haventje en terug, zo’n 13 kilometer – neem ik me voor vroeg te vertrekken. Mis. Natuurlijk lukt me dat weer voor geen meter. Pas om elf uur ben ik uitgelummeld en ga ik dan eindelijk op pad. Gelukkig is het lang licht en functioneer ik als een diesel: langzaam op gang, maar als ik eenmaal loop, dan loop ik ook.

Meer mensen dan verwacht

Het zuiden van Noorwegen is prachtig. Houten huizen met allerlei versieringen, glooiende akkers, bossen, bloemen, enorme rotspartijen en overal uitzicht. Maar er zit ook een nadeel aan al dat moois: er wonen hier meer mensen dan ik had verwacht. En dat blijkt een probleem.

Wildkamperen, niet altijd eenvoudig

Wildkamperen mag in Noorwegen bijna overal, zolang je maar 150 meter van huizen blijft. Klinkt eenvoudig, totdat je merkt dat er om de haverklap weer een huis opduikt. Ze staan ver uit elkaar, maar 150 meter is ook best een eind. Bovendien mag je niet op landbouwgrond staan en moeten de bossen ook nog een vlak stukje hebben zonder rotsen. Ineens mis ik de overvloed aan shelters in Denemarken, want ik dacht dat ik hier wel even gemakkelijk mijn tentje op zou kunnen zetten.

Terug in de IJzertijd

Niet lang na vertrek kom ik langs Istrehågan, een van de meest indrukwekkende en best bewaarde oude grafvelden uit de IJzertijd (!), d.w.z. ca. 400 – 600 na Christus. Tussen de enorme steenzettingen liggen de resten van twee stenen schepen. Eén ervan is meer dan twintig meter lang. Ik ga erin staan en dan merk je pas echt hoe lang dat is. Even waan ik me in die tijd en probeer ik me voor te stellen hoe men toen leefde en wat er op deze plek allemaal gebeurde. Reuze interessant.

Te lang getreuzeld

Ik blijf er uren hangen, schrijf en eet aan de naastgelegen picknicktafel en praat met de mensen die het terrein onderhouden. Ze zijn bezig met het maaien van het gras rondom de stenen, met alle voorzichtigheid om niets te beschadigen. Misschien blijf ik er iets té lang. Later op de dag ontdek ik nl. dat mijn route niet klopt. 

Routeproblemen

De versie die ik twee jaar geleden op Komoot downloadde blijkt af te wijken van de actuele route op Maps.me. En precies op die oude route had ik mijn mogelijke slaapplekken gebaseerd. Eigenwijs als ik ben volg ik toch de oude route. En dat was een slecht idee, al weet ik natuurlijk niet of ik op de andere route überhaupt wel een slaapplek had gevonden. Ik moet heuphoog gras, modder, moeras en nauwelijks zichtbare paden overwinnen. Het is verschrikkelijk en uitputtend, maar omkeren kan ook niet meer, want op de nieuwe route ligt een oversteek met een pontje en die vaart inmiddels niet meer op dit tijdstip in de avond. 

Wildkampeerplek niet te vinden

Vervolgens besteed ik bijna een uur aan het zoeken naar een wildkampeerplek. Uiteindelijk vind ik er eentje en binnen twee minuten ook twee teken en dat terwijl ik me helemaal ingespoten had bij dat hoge gras, een geliefd leefgebied van de teek. Dit voelt niet goed. Ik pak alles weer in en besluit alsnog door te lopen naar een shelter. Nog behoorlijk ver, maar dit wordt hem zeker niet.

Te vroeg gejuicht

De beloning volgt later. De route verandert in een schitterend natuurgebied langs het water. Ik krijg weer energie en de kilometers vliegen voorbij. Wanneer mijn app aangeeft dat ik nog maar 700 meter hoef, juich ik hardop, maar dat was veel te vroeg gejuicht … Die laatste 700 meter kosten me nog ruim een half uur met klauteren, vallen en weer opstaan. Steile rotsen, nauwelijks zichtbare paadjes en een shelter die zich bijzonder goed verstopt heeft. Maar uiteindelijk zie ik ze dan toch: twee ruime shelters, verscholen midden in het bos. 

Van elf tot elf en dan de klamboe in

Het is inmiddels elf uur ’s avonds, gelukkig nog wel steeds licht en ik heb 36 kilometer op de teller staan. De vraag waar ik vannacht zou slapen heeft me de hele dag beziggehouden. Nu weet ik het eindelijk. Al gaat dat ook niet zonder slag of stoot, want voor het eerst heb ik last van de muggen. Het water is hemelsbreed dan ook niet zo ver weg. Kamperen rondom de hut is niet mogelijk, dat is allemaal rots, dus ik hang mijn tent op in de schuilhut als een soort klamboe. Mij krijgen ze niet. En man, wat slaap ik lekker!

Overnachting: Melsomvik