Ja, ik loop alleen. En dat vind ik echt en oprecht heerlijk. Alleen ‘beleef’ ik namelijk veel meer. Met iemand anders, zeker als er gesproken wordt, lijk ik wel een gedeelte van de omgeving en de ervaring te verliezen. Ik kan blijkbaar slecht multitasken. Praten en tegelijkertijd zien, voelen en horen lukt me niet. Ik luister daarom ook nooit muziek of een podcast onderweg.

Dat betekent overigens niet dat ik altijd alleen ben. Onderweg ontmoet ik regelmatig mensen, soms voor een kort praatje, soms voor een langer gesprek. En heel soms loop ik een stukje samen met iemand op.

Maar het grootste deel van de tijd ben ik alleen. En nee, ik voel me niet eenzaam. En in de natuur echt helemaal nooit. Ik vind het heerlijk om mijn eigen gang te kunnen gaan, te stoppen wanneer ik wil en mijn dag in te vullen zoals die zich aandient. Ik hoef met niemand rekening te houden en ik hoef ook niet steeds te praten. Stilte vind ik namelijk een van de fijnste dingen die er bestaan.

Natuurlijk zijn er momenten waarop ik graag iemand om me heen zou hebben. Om iets mee te delen, samen te lachen of gewoon even bij te zitten. Alleen leven betekent niet dat je geen behoefte hebt aan (lijflijk) contact.

Maar alleen zijn en eenzaam zijn, dat zijn voor mij twee verschillende dingen. Ik kan me alleen voelen in gezelschap en me totaal niet eenzaam voelen als ik dagenlang niemand tegenkom.

Bovendien heb ik onderweg altijd gezelschap van mijn eigen gedachten. Soms een zegen, soms de hel.

Vragen kost nix. Heb je een vraag? Iedere zondag beantwoord ik er één.