Vroeg op

De ferry van Trelleborg naar Rostock vertrekt om 8.30 uur en mijn tent staat nog 4 km van de haven. De avond ervoor krijg ik ook nog een mailtje van de rederij: een uur van tevoren aanwezig zijn. Vroeg opstaan dus.

Slapeloze nacht

De slaap kan ik natuurlijk niet vatten. Of ik nou oud word of dat dit normaal is, ik ben altijd nerveus als ik moet reizen. Dit keer maak ik me vooral druk om mijn wekker. Vier maanden lang heb ik zonder wekker geleefd. Doet hij het? Word ik wakker? Kan ik de haven vinden met mijn verdwaalkunsten?

Help, hoe kom ik bij de ferry?

Het gevolg: ik slaap helemaal niet en vertrek maar heel vroeg. Ruim 1,5 uur te vroeg sta ik bij de haven. En dat is maar goed ook. Ik zie de ferry liggen, maar kan er met geen mogelijkheid komen. Overal hoge hekken en als voetganger kom je ook niet via de auto-ingang binnen. Er is nog niemand te zien om het te vragen.

Net niet de boot gemist

Uiteindelijk zie ik aan de andere kant van het hek een pendelbus. Ik zwaai en krijg contact met de chauffeur. Hij roept: ‘Bij het hotel!’ Dus loop ik weer helemaal terug. Daar blijkt niets te gebeuren. Ten einde raad loop ik het havengebouw binnen. En ja hoor. Daar zitten drie andere fietsers en voetgangers. Het loket gaat straks open voor de paspoortcontrole en daarna brengt de pendelbus ons naar de boot. Godzijdank was ik veel te vroeg. Anders had ik de boot gemist.

Vechten tegen de slaap

De zes uur durende bootreis is comfortabel, maar ik vecht tegen de slaap. In Rostock volgt de volgende uitdaging: het station vinden waar mijn FlixBus naar Amsterdam vertrekt. Lopen vanaf de haven blijkt onmogelijk. Dus weer gedoe met tickets, een bus die niet komt en uiteindelijk stap ik ook nog uit bij de verkeerde halte. Van Rostock zie ik daardoor weinig.

Afzien in de nachtbus

De bus is vol. Naast me zit een grote man, waardoor ik nauwelijks kan bewegen. Slapen lukt amper. Een paar hazenslaapjes, meer niet. Om half acht ’s ochtends kom ik eindelijk aan op mijn logeeradres. Twee nachten vrijwel niet geslapen. En slapen lukt daar natuurlijk ook niet. De volgende keer plan ik zo’n reis toch maar in meerdere etappes.

Wekkervrees

Vier maanden zonder wekker en dan afsluiten met slapeloze nachten omdat ik bang ben dat mijn wekker niet afgaat. Tja. Ik ben weer even terug.