De eerste 100 km zitten erop!

#terugblik 5 mei 2024

Op het bankje eet ik mijn ontbijt en lang blijf ik zitten in het ochtendzonnetje. Ik heb mijn spullen al vroeg ingepakt omdat er regen voorspeld wordt, maar die blijft in de ochtend nog uit. Ik kom maar niet op gang, maar dat hoeft ook eigenlijk helemaal niet. Mijn hoofd zegt echter nog anders.

Mijn kar heb ik weer anders ingepakt. Het is belangrijk dat de zware dingen zo dicht mogelijk bij de wielen zitten. Ik moet een manier vinden om zodanig in te pakken dat ik alles snel kan vinden en al doende leer je, helemaal met dit soort dingen. Onderweg merk je vanzelf wat toch niet zo handig is bijvoorbeeld. Ik heb ook een rugzak mee en op sommige foto’s lijkt die erg vol te zitten, maar er zit nauwelijks gewicht in, alleen de spullen die ik bij de hand wil hebben zoals mijn regenpak, de regenhoes voor de Wheelie-wandelkar, mijn notitieblok, een klein flesje water en evt. wat snacks.

Het gele geurende koolzaad bloeit in overvloed en ik loop door kilometerslange velden met bloemen. Wat een pracht. Vooral mijn neus is erg blij. Het is een heerlijk zacht geurtje. Onderweg kom ik nog een grafheuvel tegen uit 4200-1800 v.C. Door een lange gang kun je naar binnen lopen/kruipen.

Op de kaart heb ik een shelter op het strand gezien voorbij Landskrona. Dat is buiten de route, maar het lijkt me een ideaal plekje en ik vergis me niet. Met de regen die nu toch valt is het fijn een overkapping te hebben. De eerste 100 km heb ik erop zitten!

De vermoeidheid slaat toe

#terugblik 4 mei 2024

De eerste nacht in mijn tent slaap ik werkelijk fenomenaal goed, maar toch zit ik veel deze dag. De vermoeidheid van de afgelopen maanden speelt duidelijk parten. Het is koud in de ochtend, maar met goede spullen maakt dat niet uit. Heerlijk om nog liggend in mijn warme slaapzak koffie te zetten en de frisse lucht te voelen.

Het is echt nog even uitzoeken hoe ik mijn wandelkar, mijn Wheelie, het beste in kan pakken. Ik vind het nog wel een gedoe, maar dat komt vast nog wel. Ik wandel verder langs de prachtige kust. Het begint zonnig, maar vroeg in de middag komt er een venijnige wind opzetten en verandert het weer ineens compleet. Het wordt mistig en guur. Als de route later in de middag meer het binnenland ingaat wordt het weer lekkerder. Ik vind een prachtig kampeerplekje bij een meertje met veel vissen. Een man met een hond, die langsloopt, zegt dat je er dan zeker van kan zijn dat het water zuiver is. Komt goed uit, want morgen wil ik hier mijn koffie mee zetten.

Er is een bankje waar ik op kan zitten en waarop ik mijn diner klaarmaak. Ik experimenteer met pasta uit een beker waaraan ik verse groente toevoeg, het smaakt voortreffelijk. Waarom smaakt eten in de natuur altijd zo goed? Ook al is het kwalitatief misschien minder dan thuis?

Mijn tent zet ik op in het bos. Lekker beschut, waar niemand me ziet. Op de een of andere manier zit het nog wel in mijn systeem dat wildkamperen eigenlijk niet mag en dat ik niet op moet vallen. Maar dit is Nederland niet, dit is Zweden. Het is wennen. Het zal vast niet lang meer duren voordat ik mijn tentje overal ongegeneerd neerzet.

Malmö, de start van mijn Zweedse avontuur

#terugblik 3 mei 2024

Na de heerlijke nacht slaap in Kopenhagen pak ik, na gelopen te hebben door het nieuwe havengebied, de trein naar Malmö. Een ritje van 40 minuten. Ja, ik ben in Zweden aangekomen! Een land dat ik niet ken en waar ik weinig van weet. Ik heb het gevoel dat het nu echt gaat beginnen.

In de ochtend plan ik nog een stadswandeling door Malmö. Ook een stad die zeker het bezoeken waard is. Iconisch is de Turning Torso, een wolkenkrabber in de wijk Västra Hamnen, aan de Zweedse kant van de Sont, recht tegenover Kopenhagen. Mijn wandeling leidt me naar alle kanten van deze toren. Het is wederom prachtig weer en mijn zonnepanelen op mijn Wheelie laden goed op. Na een bezoek aan de kathedraal St. Petri vind ik het genoeg in de stad. Het is al bijna 16 uur. Tijd om de natuur in te gaan. Twee dagen stad is voor mij te veel. Eerst moet ik nog door een vreselijk lang stuk industrieterrein, dat valt erg tegen, maar langs de kust loop ik richting het noorden en voor het eerst ga ik wildkamperen in Zweden. Hier heb ik zo ontzettend naar uitgekeken.

In Zweden mag je in principe overal kamperen als je maar 150 meter van woonhuizen blijft en al je troep meeneemt (duh) en geen planten stuk maakt of dieren hindert. Ik moet zeggen dat men zich daar ook aan houdt, want ik heb nergens troep zien liggen. En wat vind ik uiteindelijk een mooi plekje! Ik maak voor de eerste keer een eenpansgerecht in mijn lichtgewicht koekenpannetje en eet heerlijk. Daarna zet ik mijn tent op en geniet ik samen met de vele konijntjes rondom mijn tent van een prachtige zonsondergang. Dit is waar ik van droomde.