Tag: Servië

Van Monopolygeld tot maisveld: eerlijkheid en ongemak in Servië

Gepubliceerd op door Marnix van der LijnLaat een reactie achter…

Dag 8: De Sultans Trail van Belgrado naar Sofia

#terugblik 12 september 2025

Eerlijke mensen en een veel te dure taxi

De rustdag doet me goed. Ik kom zelfs nog tijd tekort. Vanaf Smederevo ga ik een stuk van de route overslaan. Volgens een speciale internationale taxiwebsite valt de prijs best mee voor de 60 km die ik moet overbruggen. Als ik echter de prijs verifieer bij een taxichauffeur, blijkt deze veel hoger te zijn. Ik bekijk toch nog een keer het alternatief per OV, maar dat is geen optie

Balend en voordat ik met tegenzin de taxi neem, drink ik een koffie op een terras. De koffie kost 120 Dinar, maar ik leg per ongeluk 1.020 Dinar neer op het schoteltje en loop weg. Een punthoofd krijg ik hier van al die biljetten, mijn zakken puilen uit, het lijkt wel Monopolygeld.

Niet snel daarna hoor ik geschreeuw achter me. Ik sla er geen acht op, geschreeuw hoor je hier zo vaak. Dan hoor ik “Sir, sir”. Volgens mij ben ik de enige toerist in verre omstreken, word ik geroepen? De serveerster geeft me het teveel betaalde geld terug… wow, wat eerlijk, ze had ook kunnen denken “stomme toerist!”

Vogelpoep

Met de taxi ben ik binnen een uur in Svilajnac, vanwaar ik verder ga. Ik loop lekker en de route is gemakkelijk qua ondergrond (alleen maar asfalt) en qua hoogtemeters (geen). Na een tijdje vind ik een bankje onder wat bomen, de ideale plek om te lunchen in de schaduw. Tenminste… totdat ik ondergescheten wordt door een vogel boven me in de boom. Een abrupt en smerig einde van een vredevolle lunch.

Ruzie in de keuken

Een paar uur later hoor ik ineens een man roepen vanaf zijn balkon “Sprechen Sie Deutsch?” Zoran blijkt in Zwitserland te werken en is hier bij zijn moeder op vakantie. Hij zegt dat ik mag blijven eten en dat mijn tent in zijn tuin kan. Ach waarom ook niet? Dit zijn vaak de leuke ontmoetingen, alleen heeft zijn Zwitserse vrouw er geen zin in, ze heeft problemen in de familie en ze wil nu even niemand in huis. Hoewel ik ze niet kan verstaan, hoor ik ze discussiëren in de keuken.

Met zijn staart tussen zijn benen komt Zoran terug, hij schaamt zich dood, maar hij moet zijn uitnodiging intrekken. Ik zeg dat ik het helemaal snap en dat het geen probleem is. En inderdaad, niet veel later vind ik een prima kampeerplekje verscholen achter een maisveld.

Sultans Trail Smederevo Saint John Church

Koffie, kerk en cocoonen: de kunst van het lummelen in Smederevo

Gepubliceerd op door Marnix van der LijnLaat een reactie achter…

Dag 7: De Sultans Trail van Belgrado naar Sofia

#terugblik 11 september 2025

Rust

Vandaag een rustdag!

Ik heb een kamer geboekt voor twee dagen in het stadje Smederevo, beroemd om zijn enorme middeleeuwse fort en de prachtige Servische orthodoxe kerk. Mijn kamer á 20 euro per nacht, is van veel gemakken voorzien, o.a. van een televisie en van airconditioning. Van beiden maak ik alleen geen gebruik, ik snap niet hoe de afstandsbediening werkt, en heb ook geen behoefte om dat uit te zoeken, en koude lucht is niet meer nodig. Inmiddels is het kwik gedaald naar 23 graden.

Ik slaap heerlijk lang en verwen mezelf met koffie en ontbijt op bed. Een waterkoker is er niet en ik ben daarom heel blij met mijn gasbrander, want zo wordt er toch nog in mijn eerste levensbehoefte voorzien… KOFFIE! Buiten regent het, ik geniet binnen van deze ochtend.

Indrukwekkend Smederevo

Als het rond half een droog wordt, wandel ik het stadje in naar het fort en bezoek ik de kerk, die heel indrukwekkend is. Er lopen heel veel gelovigen in en uit, die maar kruisjes blijven slaan en vaak een kaarsje branden. Ik proef intense devotie.

Dan op zoek naar een restaurant, vandaag wil ik mezelf culinair verwennen en dat lukt heel goed. Ik eet voortreffelijk en vul mijn energie weer aan. Na de lunch wandel ik nog even rond, maar eigenlijk verlang ik gewoon naar mijn appartementje. De stad is best lawaaierig en druk. Bovendien is er kermis én markt, ik laat het graag aan me voorbij gaan en ga lekker cocoonen op mijn kamer.

Puzzelen op een nieuwe route

Een kort middagdutje doet me goed. Daarna schrijf ik wat en bestudeer ik de te volgen route voor de aankomende week. Het gaat me sowieso niet lukken om de hele route van Belgrado naar Sofia te lopen, ik wil daarom kijken welke wat mindere etappes ik over kan slaan. Dat is nog een heel gepuzzel, er is niet overal op de route gunstig openbaar vervoer en ook is het moeilijk in te schatten wat handig is om te doen. Wel heb ik ondertussen contact gehad met een Nederlands teamlid van de Sultans Trail, dat me heel goed helpt en goede tips geeft. Chapeau!

Meer heb ik niet te melden, alleen dat ik ook van een dag als deze enorm geniet. Vervelen doe ik me toch nooit en ik ben heel goed in lummelen en lanterfanten zonder schuldgevoel. Dat zouden meer mensen mogen doen!

Sultans Trail: geen toeristische trekpleisters, maar het leven van alledag

No pain, no gain: hoe AZ Alkmaar me aan extra druiven hielp in Servië

Gepubliceerd op door Marnix van der LijnLaat een reactie achter…

Dag 6: De Sultans Trail van Belgrado naar Sofia

#terugblik 10 september 2025

Het lichaam is een wonder

Toch wonderlijk hoe snel mijn lichaam zich herstelt. Ik dacht geen stap meer te kunnen verzetten, want toen ik vannacht naar het toilet wilde kon ik amper opstaan, zo stram en pijnlijk voelde mijn hele lijf. In de ochtend echter, geen centje pijn meer. Weer klimmend, merk ik wel dat ik flinke spierpijn heb in mijn kuiten, maar dat is normaal als je na zeven maanden in de polder weer bergen optorst en bijna 30 km loopt in de bloedhitte.

Gelukkig is het bewolkt en waait er een windje. Dat scheelt een stuk, al wordt het wéér 32° C, met dat verschil dat ik vandaag wél vroeg vertrek. Het vervelendste stuk, een achterlijk steile klim, overwin ik dan ook vóór de hitte op zijn hoogtepunt is. Voor de beklimming bereid ik me psychisch voor met een broodje aan de oever van de Donau. Het is enorm afzien, maar het lukt met minder gepuf en gehijg dan gisteren. De spierpijn is killing, maar… no pain, no gain!

Voetbal verbindt

Boven gekomen loop ik langs een fruitkraampje. Wat een aangename verrassing! Ik koop verrukkelijke druiven en de koopman vraagt of ik uit Hollandija kom. Hij slaakt een kreet van vreugde als ik dat beaam.

“Uit Groningen?”

“Nee.”

“Uit Amsterdam dan?”

“Nee, uit Alkmaar.” Ik zeg het en denk tegelijkertijd dat hij daar toch nooit van gehoord zal hebben.

“Ohh, Alkmaar… Alkmaar jaaaaaa, AZ!!! “ Hij somt een aantal spelers van AZ op.

“Ja, dat is mijn club! “ Lieg ik, voetbal interesseert me nl. totaal niet en de spelers ken ik al helemaal niet.

“Fantastic, fantastic.” Roept hij enthousiast uit en hij doet een extra tros druiven in de zak en geeft me een hand.

Voetbal verbindt, dat heb ik ondertussen wel geleerd tijdens mijn reizen.

Het alledaagse leven

Al snoepend van mijn druiven wandel ik verder. De route is niet uitzonderlijk, maar geeft wel mooi weer hoe het leven hier is. Hier geen toerisme, maar een presentatie van het leven van alledag. Ik loop kilometers lang door boomgaarden met appels, peren en nectarines en zie hoe de mensen hier leven, vaak in huizen die maar half afgebouwd zijn of behoorlijk vervallen. Trekkers rijden snoeihard af en aan en in de dorpen vind je kleine winkeltjes, waar je zo aan voorbij loopt. De bewoners weten ze toch wel te vinden, reclame kost alleen maar geld.

Na weer 30 km op de teller kom ik aan bij mijn prima kamer, die ik voor twee nachten geboekt heb in Smederevo (€20 p/nacht). Ik gun mijn lijf nu rust en het gaat toch regenen morgen, dus dat komt goed uit.

Ontbijt in de hemel, lopen in de hel: de hitte op de Sultans Trail.

Gepubliceerd op door Marnix van der LijnLaat een reactie achter…

Dag 5: De Sultans Trail van Belgrado naar Sofia

#terugblik 9 september 2025

Vroeg op, laat op pad

De intentie om vroeg op pad te gaan i.v.m. de hitte lukt voor geen meter. Na een perfecte nacht slaap in mijn tentje, pak ik vroeg in. Wildkamperen is verboden in Servië, maar wordt meestal wel gedoogd, ik wil echter geen risico nemen. Bij het kraken van de dag verplaats ik me naar de picknicktafel met uitzicht op de Avala-toren, waar ik gisteren mijn diner maakte. Nu dan voor een ontbijt in de ‘hemel’: stilte, op de vogel- en krekelgeluiden na, verse koffie en schrijven onder een parasol.

Hitte

Later moet ik het wel bekopen, lopen in de volle zon is geen pretje. Het kwik loopt op naar 32°C en als er heel soms een wolkje voor de zon schuift voelt dat als een cadeautje van boven. Dit keer let ik er goed op dat ik genoeg drink, incl. electrolytendrankpoeder. Ik heb mijn lesje wel geleerd nadat ik in juni door uitdroging heel ziek werd na de hete Trail Days op de Hoge Veluwe.

Sommige stukken zijn behoorlijk steil en in deze warmte heb ik er veel moeite mee. Hevig hijgend ga ik stap voor stap naar boven, vaak moet ik stoppen om op adem te komen. Het liefste zou ik mijn tentje ergens neerzetten, maar dat kan niet, nergens is er een waterpunt om met genoeg water de nacht door te kunnen komen. Ik heb me goed ingesmeerd, maar ineens voel ik dat mijn oren boven mijn pet aan het verbranden zijn. Ook mijn oren insmeren dus!

Lift op een trekker

Als ik, inmiddels op mijn tandvlees lopend, over een landweg loop, komt er een trekker met aanhanger voorbij. De boer biedt me een lift aan. Dankbaar neem ik zijn aanbod aan. Communiceren gaat niet, zijn vrouw en hij spreken geen woord over de grens. Ook zie ik tot mijn schrik dat ze bij de eerste afslag niet richting Grocka rijden, maar naar een ander dorp. Stom, ik heb ook niet gevraagd waar ze moesten zijn. Ik zie op de kaart dat het vanuit hun dorp net zo ver lopen is, dan waar ze me opgepikt hebben, maar dat ik nu wel over een geasfalteerde weg kan lopen, dus sneller is het wel.

Een douche!

Werkelijk uitgeput kom ik uiteindelijk bij het dorpje Grocka aan. Ik boek een kamer, kamperen is hier lastig en ik wil gewoon een douche en afkoelen. Ik ben zo moe en mijn lijf doet zo’n pijn van alle inspanning dat ik zonder eten in slaap val. Honger heb ik niet en genoeg reserves, dus ach…

Kathedraal van de Heilige Sava te Belgrado

Een horrornacht, bloed en doornen: mijn moeizame vertrek uit Belgrado

Gepubliceerd op door Marnix van der LijnLaat een reactie achter…

Dag 4: De Sultans Trail van Belgrado naar Sofia

#terugblik 8 september 2025

Horrornacht in het hostel

Luister en huiver, het leven van een trekker gaat niet altijd over rozen. Of misschien ook wel, rozen hebben nare doornen en die had ik vandaag te over. Letterlijk en figuurlijk.

Te beginnen bij de horrornacht. Ik had het kunnen weten, een spotgoedkoop hostel in een grote stad als Belgrado kan rare mensen aantrekken. Niet meer doen dus. Oud en krakkemikkig stoot me niet af, guur volk wél. De Filipijnse receptionist is zeer vriendelijk en de al aanwezige groep van internationale reizigers uit China, Taiwan, Brazilië en Duitsland kent elkaar inmiddels en vermaakt zich prima, maar naarmate de avond vordert, wordt het steeds grimmiger. Ongure types met een walm van rook en alcohol checken in. Ze zijn luidruchtig en brutaal. Het voelt niet goed.

Gelukkig krijgen ze een andere kamer toegewezen, maar mijn belangrijkste spullen leg ik voor de zekerheid toch maar onder mijn kussen. Tot half vier in de nacht wordt er gezopen, gepraat en luid gelachen en om de haverklap komt er iemand lawaaierig de slaapzaal binnen om iets te pakken of om te gaan liggen. Het is een hel. De koude douche, een paar straaltjes, warm water is er nl. niet, is nog het minst erge in dit vieze hostel, waar alles kapot is of gaat.

Heilige tempel van Sava

Na sterke zwarte koffie, vertrek ik al om zes uur. Ik wil hier weg en wel heel snel. Een hoogtepunt deze vroege ochtend is een bezoek aan de Heilige Tempel van Sava, maar de buitenwijken van Belgrado zijn goor en lawaaierig. Ik ben blij als ik eindelijk het bos in loop. Dat is echter van korte duur, want het pad is totaal niet onderhouden. Overal is er wildgroei van bramen en er zijn veel planten met enorme scherpe stekels. Het bloed loopt inmiddels over mijn armen en benen, het is echt afzien. Andere paden zijn overgroeid met gras en niet meer te zien. Alleen op mijn wandelapp Komoot kan ik de route nog volgen.

Bloed, zweet en nog meer bloed

Dan stuit ik op een ondoordringbaar cordon van bramenstruiken. Ik moet weer helemaal terug. Als ik een ander pad neem krijg ik weer hetzelfde probleem, dit pad is ook onbegaanbaar. Helemaal terug en over de weg is de enige optie. Uitgeput kom ik aan in het dorpje Beli Potok, waar ik een ijsje eet en boodschappen doe.

Dan is het nóg 50 minuten klimmen naar de picknickplek onder de toren van Avala. Ik vraag me af waarom het laatste stuk altijd zo is, altijd maar omhoog lijkt het wel, vooral als je niets anders wilt dan aankomen. Inmiddels is het zeven uur geweest en eten koken lukt ook niet helemaal zoals ik het wil, maar eindelijk heb ik rust en kan ik gaan slapen in mijn tent. Yes!

Kathedraal van de Heilige Sava te Belgrado
De toren van Avala gezien vanaf Belgrado
Toren van Avala by night Belgrado
Sultans Trail Grens Hongarije - Servië

De grote goocheltruc en andere hobbels op weg naar Belgrado

Gepubliceerd op door Marnix van der LijnLaat een reactie achter…

Dag 3: De Sultans Trail van Belgrado naar Sofia

#terugblik 7 september 2025

Wheelie mag niet mee in de bus

Na een heerlijke nacht slaap, word ik met een paar koppen koffie langzaam helemaal wakker aan de keukentafel van mijn hostel. Ik voel me een stuk beter.

De metro brengt me in een sneltreinvaart naar het busstation, waar de bus, die me naar Belgrado zal brengen, al snel aan komt rijden. Als de norse buschauffeur mijn wandelkar Wheelie ziet, mompelt hij chagrijnig “Die kar mag niet mee.” Ik zeg hem zo vrolijk mogelijk, want hem meer irriteren is niet handig, dat ik een goocheltruc heb. Behendig haal ik de hendels en de wielen van de kar en de body, ter grootte van een koffer blijft over. Hij knikt kort “Vooruit dan maar.” Eerste hobbel genomen!

Stoel 20a is voor mij, dat wil zeggen dat ik helemaal achterin de bus zit, de plek die vroeger voor de stoere jongens was tijdens de schoolreisjes. Eindelijk heb ik die dan ook eens veroverd. Voor me zit een Engelse reisleidster die haar volgelingen uitlegt wat ze allemaal kunnen verwachten. Ze heeft vreselijk flauwe humor, maar de dames vinden het erg grappig, ze lachen overdreven hard. Het doet zeer aan mijn oren.

Avonturen bij de grens

Ruim 1,5 uur doen we erover om de grens van Hongarije naar Servië te passeren. Eerst wachten we in de bus tot we aan de beurt zijn. Daarna allemaal de bus uit en in de rij voor het loket van de Hongaarse douane. Dan allemaal de bus weer in. Met de bus rijden we 50 meter vooruit, waar we wachten voor de volgende slagboom. Als we aan de beurt zijn, allemaal de bus weer uit en nu voor het Servische loket in de rij. Er is maar één raampje open en met de niet al te ijverige douanier duurt het eindeloos. Dan allemaal de bus weer in en rijden maar. Hobbel nummer 2 overwonnen en ik heb de eerste stempel in mijn gloednieuwe paspoort!

Geen telefoondekking in Servië

In de bus probeer ik mijn sim-kaartje met dekking in Servië aan de praat te krijgen. Alle Balkanlanden zitten in mijn telefoonbundel, maar Servië niet. Ik krijg het niet voor elkaar, hoewel het volgens de gebruiksaanwijzing heel simpel zou moeten zijn. Ik besluit daarom maar om in Belgrado in een hostel te slapen, dit moet goed geregeld zijn en ik weet niet of dat snel zal lukken op een zondag. Dan maar iets later op pad. Uiteindelijk lukt het met een e-sim. Weer een hobbel, zeg maar een col, overwonnen. Een hele opluchting.

Belgrado is een contrast met Budapest. Het is er vies en de mensen doen kortaf. Deze dag gaat de geschiedenis in als een hobbelige dag…

Hazenslaapjes en Hongaarse vibes: De aanloop naar de Sultans Trail

Gepubliceerd op door Marnix van der LijnLaat een reactie achter…

Dag 2: De Sultans Trail van Belgrado naar Sofia

#terugblik 6 september 2025

Bijzondere gesprekken in de nachttrein

Wonder boven wonder ben ik best uitgerust na mijn hazenslaapjes op mijn zitplaats in de nachttrein. Voordat ik aankom in Wenen heb ik nog een aangenaam gesprek met mijn tafelgenoten. Ik zit nl. aan een zgn. ‘tafelplaats’ met twee andere reizigers tegenover me. De man is 30 jaar freelance bergwandelgids geweest en heeft o.a. hikes gemaakt in Canada, de Balkan, Mongolië en de Pyreneeën en mijn kwieke tafeldame is 82 jaar jong en vertelt o.a. over haar huttentochten van meer dan 50 (!) jaar geleden en hoe bijzonder dat toen nog was. Nog steeds loopt ze iedere dag 10 km, weer of geen weer. “Nou ja” zegt ze “ik jok een beetje, op zaterdag wandel ik niet, dan maak ik mijn huis schoon”. Het is haar vergeven!

Budapest, wat een mooie stad

Met 40 minuten vertraging kom ik aan in Wenen, waar ik nog een klein uurtje mijn benen kan strekken voordat de bus naar Budapest vertrekt. Na een voorspoedige reis en nog wat korte dutjes kom ik daar om half drie aan. Het is best warm, maar goed te doen. Ik neem de metro naar mijn hostel, check daar in en ga op pad om de stad te verkennen.

Aangenaam verrast ben ik. Wat een prachtige stad, wonderschoon aan de Donau gelegen met zijn vele bruggen. De stad is schoon, gezellig en er is veel te zien. De mensen zijn zeer vriendelijk, ik ervaar hier in Hongarije een beetje de ‘Spanje-vibe’, iets wat ik niet verwacht had en dan met dat verschil dat iedereen goed Engels spreekt. Ik voel me er eigenlijk wel thuis. Behoorlijk toeristisch is het wel natuurlijk, maar het is nou ook niet dat je over de hoofden loopt, net goed.

Die calorieën, die loop ik er wel weer af

Na zo’n tien kilometer door de stad geslenterd te hebben, strijk ik neer op een terras van een restaurantje gespecialiseerd in de Hongaarse keuken. ‘Mijn keuken van vandaag’ laat ik verzorgen en daar krijg ik geen spijt van, ik eet een heerlijk kipgerecht en een uitbundig toetje. Het smaakt voortreffelijk. 3.000.000 calorieën, dat wel, maar dat loop ik er wel weer af de volgende weken.

Morgen met de bus naar Belgrado. Daar begint mijn hike, een gedeelte van de Sultans Trail, naar Sofia. Ik heb er erg veel zin in!

Van loonslaaf naar nomade: mijn weg naar de ultieme vrijheid

Gepubliceerd op door Marnix van der Lijn6 Reacties

Footsteps of Freedom: de weg naar een schrijvend en wandelend bestaan

Ontslag en koudwatervrees

Het is een tijdje stil geweest op dit blog, maar daar gaat snel verandering in komen. Het is namelijk bijna zover: ik heb ontslag genomen.

31 maart is mijn laatste werkdag en ik hoop in mei definitief te starten met mijn leven als wandelende en schrijvende nomade. Ik vind het eerlijk gezegd best spannend en heb af en toe flink koudwatervrees, maar er is geen weg meer terug…

Waarom de mooiste verhalen onderweg ontstaan

Tijdens mijn sabbatical (van mei 2024 t/m januari 2025) heb ik ontdekt dat de mooiste verhalen niet achter mijn bureau ontstaan, maar ergens onderweg, met mijn hele hebben en houwen in mijn wandelkar Wheelie en wildkamperend in mijn tentje of soms gewoon onder de blote sterrenhemel.

Mijn beste ideeën komen vaak na kilometers en kilometers lopen, ver weg van iedereen.

Op dit blog ga ik die verhalen delen.

En als je dat leuk vindt, kun je je altijd inschrijven voor de nieuwsbrief. Dan krijg je automatisch een berichtje wanneer er een nieuw verhaal verschijnt. Helemaal vrijblijvend natuurlijk.

Voorproefje: De hitte van de Sultans Trail

Volgende week begin ik met een serie over een tocht die ik in september 2025 liep: een gedeelte van de Sultans Trail. Die langeafstandswandeling loopt van Wenen naar Istanbul, zo’n 2.500 kilometer lang, door acht landen en acht natuurgebieden.

Ik liep daarvan een stuk, van Belgrado naar Sofia. Als loonslaaf had ik niet meer tijd. Maar ik ga zeker nog een keer de hele route lopen. Dit smaakt naar meer.

En wat voor drie weken het waren.

Drie weken hitte.

Drie weken lopen door Servië en Bulgarije.

Drie weken in een wereld zonder routebordjes, waar het alfabet er anders uitziet, waar kerken orthodox zijn, waar kloosters op heuvels liggen en waar paden meer dan eens onbegaanbaar waren.

Onderweg ontmoette ik mensen die mijn pad kruisten, liep ik stukken waar het pad niet meer bestond, en kwam ik op plekken waar de tijd net iets langzamer lijkt te gaan.

Vanaf volgende week ga ik het hele verhaal vertellen. Dag voor dag. Kilometer voor kilometer.

En dit is nog maar het begin.

Wat kun je hier verwachten?

Zoals ik zei, mijn baan heb ik inmiddels opgezegd. 1 april (géén grap) begint mijn nieuwe leven (appartement leeghalen, de laatste voorbereidingen) en in mei hoop ik definitief te vertrekken. Waarheen precies?

Dat ontdek ik onderweg.

Wat ik wel weet: ik ga lopen, schrijven en de verhalen hier delen. Het leven van een wandelende en schrijvende nomade.

Wil je niets missen, dan kun je je inschrijven voor de nieuwsbrief. Dan krijg je automatisch bericht wanneer er een nieuw verhaal verschijnt. Maar voel je vooral vrij: uitschrijven kan altijd weer.

Blijf je wel, dan wandel je stap voor stap een stukje met me mee.

Je bent meer dan welkom.

NB. Zoals mijn pad onderweg nog vorm moet krijgen, zo groeit ook deze website de komende tijd met me mee. Binnenkort lees je mijn verhalen niet alleen in het Nederlands, maar ook in het Engels en Spaans. Nog even geduld, er wordt aan gewerkt, ook nog aan andere verbeteringen. Ik ben nog niet tevreden!