Tag: sabbatical 2024

#terugblik – 4 juni 2024

Hoe gek de plek ook leek tussen al dat gekapte hout, het is er heerlijk. De zon schijnt tussen de bomen door en de doordringende geur van hout blijft me bekoren. Ik snuif naar hartelust. Tegen het middaguur, na wat gemijmer en geschrijf loop ik door richting Söderköping.

De route gaat verder langs het Götakanaal met zijn vele sluizen. Er moet een flink hoogteverschil overbrugd worden en het is fascinerend om de sluizen achter elkaar als een trap te zien liggen. Als Nederlander heb ik uiteraard al veel sluizen gezien in mijn leven, maar ik blijf het prachtig vinden. Wat een uitmuntend staaltje vakmanschap. Bij een van de sluizen lunch ik uitgebreid aan een picknicktafel en denk ik aan oude tijden, aan hoe het kanaal gegraven is en hoe de sluizen gebouwd zijn. Ik kan me er eerlijk gezegd geen goed beeld van vormen, alleen dat er heel hard gewerkt moet zijn met vele mensenhanden en zonder de technieken van vandaag de dag.

Söderköping is een mooi en gezellig stadje met een stadsplein, leuke straatjes en kleurige gebouwen. De ijswinkel op het plein doet goede zaken. De mensen gaan zomers gekleed en zijn vrolijk. Een van de straatjes is versierd met bollen gemaakt van bloemen, het is werkelijk prachtig en het contrast met de staalblauwe lucht is fenomenaal.

Nog veel langer had ik wel willen blijven in Söderköping, maar ik moet nog wel een stukje lopen om weer wat van de huizen verwijderd te zijn om een plekje te kunnen vinden voor de nacht. Uit de 30%-kortingbak van de supermarkt koop ik hamburgers en groente. Ik ben en blijf toch Nederlander, al voel ik me een wereldburger.

Bij een doodlopende weg vind ik uiteindelijk een plek om te kamperen. Het is nog moeilijk een stuk grond te vinden waar ik mijn haringen de grond in kan krijgen, maar uiteindelijk lukt het. Geen rotsen of stenen hier dit keer, maar keiharde leemgrond zo hard al beton. Het einde van een heerlijke zomerse dag.

#terugblik – 3 juni 2024

In de berm slaap ik wederom heerlijk, het valt me sowieso op hoe goed ik slaap deze hele reis. Niet dat ik nooit wakker word, maar alles is zo vredig en natuurlijk. Wakker worden midden in de nacht is dat ook. Ik ben iedere ochtend compleet uitgerust, hoewel ik meestal heel vroeg wakker word en niet heel veel uren slaap. Tegen elven ga ik op pad en nog geen twee kilometer later heb ik trek en zin om weer te gaan zitten. En ik kan daar aan toegeven! Dat had ik ‘vroeger’ nooit gekund, dan had ik dat idioot gevonden, wie neemt er nou zo snel weer een pauze? Het geeft best een trots gevoel. Ik neem zelfs de moeite mijn stoeltje op te zetten en ik neem het er uitgebreid van. Wat is het toch goed om naar je gevoel en je werkelijke behoeftes te luisteren, hoe vreemd ze ook mogen lijken. Ik smul van wat broodjes, mijn appel, het zonnetje en het uitzicht. Dit was de enige juiste beslissing. Punt.

Met het watermanagement gaat het mis vandaag. Met mijn koffie is het water opgegaan en ik kom geen enkele waterbron tegen onderweg. Ik loop langs een aantal boerderijen, maar nergens is iemand te zien om wat water te vragen. Ook is er nergens een buitenkraan te vinden. Een bak met snoeptomaatjes redt me, toch 95% water. Ik heb snoeptomaat altijd een achterlijk woord gevonden, maar nu komt het meer dan ooit tot zijn recht. Ze smaken als de lekkerste snoepjes én lessen mijn dorst. Niet omgekomen van de dorst kom ik daarna gelukkig langs een kerk met een kerkhof waar ik water kan tappen en waar ik mijn warme eten bereid tussen de viooltjes.

Op mijn kampeerplek kan ik vervolgens naar hartelust snuiven. Sommige mensen snuiven lijm, andere cocaïne, ik snuif hout. Mijn god, wat ruikt dat lekker. Ik sta met mijn tent in een half vers gekapt bos en ervaar op en top het genot van de geurende gedode natuur.

#terugblik – 2 juni 2024

Midden in de nacht, rond half twee, schrik ik wakker. Ik hoor mensen langs mijn tent lopen. Het is zaterdag en het blijkt een groepje jongeren te zijn, dat het plan opgevat heeft om te gaan chillen bovenop het uitzichtpunt. Gelukkig is er niets aan de hand. Ze praten gewoon gezellig en zo te horen is er is ook geen drank in het spel. Nadat de adrenaline weer gezakt is, val ik na een minuut of twintig weer in slaap.

In de ochtend eet ik mijn ontbijt aan de picknicktafel. Ook schrijf ik een tijdje, kijk ik naar de vogels en mijmer ik wat. Wat een heerlijk wakker worden en wat een droombureau heb ik weer. Ik voel me intens gelukkig.

De route is een schril contrast met het vredige begin van de dag. Ik loop lange stukken over industrieterreinen en langs een drukke weg. Aan het eind van de dag kom ik erachter dat er ook een andere route was en dat deze route foutief op de app van Naturkartan stond, een Zweedse app met allerlei routes. Ik kom echter wel langs Intersport waar ik een gasblikje kan kopen. Een geluk bij een ongeluk, want ik had bijna niets meer.

Als ik aankom in het centrum van Linköping is het zo warm, dat ik de schaduwkanten van de straten opzoek. Het lijkt Spanje wel. De kathedraal staat in de steigers, maar binnen is hij prachtig en het is er lekker koel. Pride-maand is begonnen en regenboogvlaggen staan IN de kerk, zoals het hoort. Buiten op een bankje eet ik een appel en ineens hoor ik zingen. Het koor is aan zijn repetitie begonnen. Het klinkt prachtig, maar wat vooral zo leuk is, is dat alle koorleden zoveel plezier hebben, er wordt veel gelachen en het is leuk te observeren hoe de dirigente aangeeft als er iets niet helemaal goed gaat en hoe ze het opnieuw wil.

Veel later dan gepland ga ik verder, wat op zich helemaal niet erg is, het is hier toch nog heel lang licht en ik heb nog tijd genoeg om een kampeerplekje te zoeken. Uiteindelijk vind ik dat in een berm in landelijk gebied met uitzicht op wat boerderijen en akkervelden. Mij hoor je niet klagen.

#terugblik – 1 juni 2024

Om zeven uur is het al zo warm in mijn tent dat ik de rits open moet doen voor frisse lucht. Ik hou heel erg van stilte, maar heel soms heb ik zin om naar muziek te luisteren. Vaak is dat om een bepaald gevoel dat ik heb te versterken. De muziek ontroert me. Er vloeien zelfs tranen. Ik voel alleen maar dankbaarheid. Ik ben alleen op pad, maar ik voel me omringd en onvoorwaardelijk gesteund door mijn vrienden, wat een rijkdom is dat. Ik denk veel aan ze en ze zijn heel erg aanwezig. Meer dan ooit besef ik hoe belangrijk ze voor me zijn en dat ik bij hen helemaal mezelf kan en mag zijn met al mijn nukken en grillen.

Inmiddels varen er allemaal bootjes langs en in tegenstelling tot mensen die ik onderweg tegenkom, begroeten ze me allemaal. Een olijke Engelse kapitein roept ook nog van zijn zeilschip of ik lekker geslapen heb, ik lig dan nog in mijn tent met een kopje koffie naar het water te kijken. En ja, lekker geslapen heb ik zeker. Voortreffelijk zelfs.

Het intense geluksgevoel van dankbaarheid draag ik de hele dag met me mee. Dankbaarheid voor mijn vrienden, mijn kinderen, mijn familieleden, mijn ex, mijn collega’s, mijn leven van nu. Bij wat koetjes en kalfjes richt ik mijn keuken van vandaag in. Een idyllisch plekje dat mijn gemoedstoestand alleen nog maar intensiveert. Ineens krijg ik een soort van visioen waar deze reis van mij om draait. Het is nog te vroeg en te pril om dat te delen en het idee moet echt nog indalen, maar wat word ik er blij en opgewonden van.

Niet veel later krijg ik enorm veel slaap en jawel, er staat een bankje op me te wachten. Ik doe een middagdutje. Gewoon omdat het kan. En als klap op de vuurpijl slaap ik deze dag in een natuurreservaat bij een vogeluitzichtpunt, waar ik weer een weergaloze zonsondergang voorgeschoteld krijg. Deze dag, een tien met een griffel!

#terugblik – 31 mei 2024

Heel vroeg word ik wakker omdat ik moet plassen. Ik baal, maar als ik mijn tent open rits baal ik niet meer, wat een mooie zonsopgang. Ik slaap nog even en daarna geniet ik van gebakken eieren met bacon. Daar heb ik trek in en wat smaakt het dan extra goed.

Ik lees of kijk geen nieuws, maar toch krijg ik via verhalen op Insta van mensen die ik volg meerdere malen het woord “Rafah” te zien. Ik ken Rafa alleen als Spaanse jongensnaam en snap niet waar het over gaat en ben dan toch nieuwsgierig, totdat ik lees wat er aan de hand is. Mijn maag draait om. Wat kan de wereld ook walgelijk zijn. Ik vraag me opeens af of wat ik doe, het nieuws negeren en alleen maar aan mezelf denken wel mag? Het leed raakt me diep. Ben ik niet egoïstisch? Draag ik zo bij aan deze ellende? Zou ik eigenlijk de barricaden op moeten? Ik moet zeggen dat het me best een tijdje dwars zit. Het blijft op de achtergrond zeuren.

Na een prachtige wandeling over een vlonderpad, eet ik zonder te koken op een kerkhof. Lekker makkelijk dit keer, smakelijke hapjes die ik gisteren bij een Libanees winkeltje heb gekocht. Aldaar app en beeldbel ik uitgebreid met mijn dochter. Wat ben ik trots op haar, het is niet aan mij om te vertellen wat haar plannen zijn, maar in ieder geval gaat ze haar steentje bijdragen aan het mooier maken van deze wereld. Hele concrete en duidelijke plannen. Prachtig dat ze zich daar voor gaat inzetten en intrinsiek gemotiveerd is om dat te doen.

Na een snel bezoek aan de supermarkt in Borensberg, loop ik langs het kanaal verder. Het is drukkend weer, het zou me niets verbazen als het gaat onweren. Nog voor half negen zet ik mijn tent op met uitzicht op het kanaal. Lekker op tijd en ik kan nog uitgebreid genieten van de zonsondergang en het toch wel heerlijke weer.

#terugblik – 30 mei 2024

Wakker eet ik snel mijn Gräddfil met muesli en ga ik op pad. Koffie komt later wel. Eerst deze bosjes uit. Koffie maak ik bij een golfdiscparcour, ik heb een nieuwe sport ontdekt. De route is mooi en de zon doet zijn best. Wat voel ik me dankbaar voor het leven dat ik nu leid en voor mijn kinderen en alle mooie vriendschappen. Ik ervaar een intens geluksgevoel.

Motala is in zicht en ik bezoek de kerk. Bijzonder is het zeilschip aan het plafond, prominent aanwezig. Ik slenter wat door de stad en het park. Een meisje spreekt me aan en vraagt of ik Nederlands ben. Ik ben verrast, zie ik er zo Nederlands uit? “Nee” zegt ze “ik hoorde uw app zeggen dat u over 35 meter naar rechts moet”. Ik lach, mijn komoot-app zegt me precies hoe ik moet lopen. Ze werkt bij een restaurant, Nederland was ze zat en ze woont sinds april in Zweden, wat goed bevalt.

De route gaat verder langs het Götakanaal. Een 190 km lang kanaal, geopend in 1832. Na wat kilometers ga ik zitten aan een tafel en bereid ik mijn eten. Ondertussen kijk ik naar de boten die langsvaren en de mensen die een frisse duik nemen. Niet heel veel verder vind ik een prachtige kampeerplek. Het is nog vroeg, maar ik wil niet weer het risico lopen om niets te vinden. Het is er prachtig, er is een steiger, een mooi grasveld en een prachtig uitzicht. Wat wil een mens nog meer?

Op een gegeven moment komt er een wandelaar voorbij. Het is de tweede keer dat ik hem zie, want een uur eerder kwam hij ook al langs, maar toen de andere kant op. Het is Peter en hij is bezig een bedrijf op te zetten dat wandelen wil promoten. Een paar jaar geleden zijn zijn vrouw en hij begonnen met wandelen en ze hebben zoveel voordelen ondervonden op fysiek en mentaal niveau dat ze mensen willen motiveren om hetzelfde te doen. Hij is erg geïnteresseerd in mijn verhaal en vraagt of hij een filmpje van me mag maken. Ik verbaas mezelf door enthousiast “Ja, natuurlijk!” te roepen en eerlijk gezegd gaat het me best goed af. Praten over je passie is dan ook niet moeilijk.

Dit alles maakt het kampeerdebacle van gisteren meer dan goed. Het leven is mooi.