Slaapgenot bij kabbelend beekje

Wat is het toch heerlijk slapen naast een kabbelend beekje. Ik snap wel waarom er van die opnames bestaan om bij te kunnen slapen of mediteren, want het werkt perfect.

70 procent

Maar over tot de orde van de dag: ik heb een stopcontact nodig! Mijn powerbank is sneller leeg dan gedacht en alleen mijn telefoon is nog 70 procent geladen. De rest is helemaal leeg. Ik besluit de kortste weg naar het dichtstbijzijnde dorp te nemen, waar ik toch al heen moet voor de boodschappen.

Stopcontact bij de school

De vijf kilometer erheen gaan lekker snel over een fietspad. Als ik langs de bibliotheek loop – bibliotheken zijn hier in bijna iedere plaats – kom ik bedrogen uit: deze is gesloten. Maar als ik aan de deur rommel, komt er een vrouw aanlopen van de naastgelegen school. Ze leidt me naar een stopcontact op het schoolplein. Ik mag er gebruik van maken. Wat een opluchting!

Oververhit

Terwijl mijn powerbanks opladen, ga ik naar de supermarkt en bezoek ik het witte kerkje van Näsum. Als ik na een uur terugkom, slaat de schrik me om het hart. Mijn powerbanks liggen hevig te knipperen. In de zon zijn ze oververhit geraakt en ze laden niet meer op. Neeeee! En nu? Ik ga verslagen op een bankje zitten. Middenin gesmolten kauwgom. Gatverdamme. Het plakt aan mijn broek en ik krijg het er met geen mogelijkheid vanaf. Ook dat nog!

Weer op zoek. Met een plakbroek.

Maar goed, opnieuw op jacht naar stroom. Ik besluit wederom niet de officiële wandelroute te volgen, maar een weg die min of meer parallel loopt, in de hoop verderop nogmaals een stopcontact tegen te komen. In bewoond gebied maak ik nou eenmaal meer kans. Op de kaart zie ik vijf kilometer verderop een caravanplek met een toiletgebouw. Daar maak ik waarschijnlijk wel kans. En ja hoor, ik heb geluk. Veel geluk. Er zijn stopcontacten en picknicktafels, ik kan daar rustig een paar uur gaan zitten. Niet dat ik nou echt zin heb in zo’n lange break, maar het kan even niet anders.

Vertrouwen

Ik ben verbaasd over wat ik daar aantref. Er is helemaal niemand, maar je kunt wel kano’s huren. Alles gaat op goed vertrouwen. Alles ligt voor het pakken: de kano’s, de zwemvesten, de peddels. Niemand die het controleert of in de gaten houdt. Wat is dit toch mooi. Dat vertrouwen. Die mentaliteit hier in de noordelijke landen. Dat zou toch overal zo mogen zijn.

Een strijkbout zou fijn zijn

Met een opgeladen telefoon en dito powerbanks ga ik na een paar uur weer verder. Mijn broek plakt nog steeds van de kauwgom. Ook met een mes heb ik het er niet vanaf kunnen krijgen. Het voelt vies en goor. Ik heb weleens gelezen dat je kauwgom gemakkelijk uit je kleren kunt halen met een strijkbout. Een lapje stof ertussen, verwarmen en voilà, de kauwgom blijft aan de stof kleven. Maar een strijkbout heb ik niet bij me. Ook geen lichtgewicht reisexemplaar. Bovendien zou het onzinnig zijn, want ik heb niets om te strijken. Mijn garderobe is zeer beperkt en ik zorg er wel voor dat ik strijkvrij goed heb. Scheelt ook een hele hoop keuzestress in de ochtend, van wat zal ik aantrekken?

De creatieve mens in primitieve omstandigheden

Maar dan krijg ik een geniaal idee, al zeg ik het zelf. In primitieve omstandigheden wordt de mens nou eenmaal creatief. Ik verhit mijn titanium beker met mijn gasbrander en heb mijn eigen outdoor strijkbout! Een stukje van mijn kussensloop offer ik op en gebruik ik als lapje. Weer een probleem opgelost.

Net voor het donker ‘thuis’

Helaas heb ik niet zo op de tijd gelet en moet ik me nog haasten om voor het donker aan te komen bij mijn kampeerplek. Stom weer, maar het lukt. Opgeladen en wel. Zonder plakbroek. 

Overnachting: Grundsjön