Plassen in de nevels

Meestal kom ik de nacht wel door zonder op te hoeven staan om te plassen. Vannacht niet, maar wat een feest. Het meer is prachtig in nevels gehuld. Wat een cadeautje. Het uitzicht dan hè? Niet de slappe blaas…

Onbijten in de zon

Als ik echt wakker ben, verschuif ik de tafel en de luxe tuinstoel vanonder het afdakje naar een plekje in de zon. Het is een graad of zeventien, maar windstil en met het zonnetje erbij een weldaad. Oooooh, ik zou hier wel willen blijven. Wat een heerlijke plek. En dan met een tafel en een stoel. Dit kan niet anders dan inspiratie geven. Het is geen optie helaas. De supermarkt is nog zeker twee dagen lopen en zoveel proviand heb ik niet meer. Jammer, jammer, jammer.

Gastenboek aan een touwtje

In het gastenboek, hangende aan een touwtje onder het afdak, schrijf ik een bedankje. Deze plek was voor mij als wandelende en schrijvende nomade een weelde. Het valt me op dat deze hut – behoorlijk verscholen en niet aangegeven in de app – niet vaak bezocht wordt. Het gastenboek gaat terug tot 2016 en is nog lang niet vol, maar iedereen die er iets heeft geschreven, is vol lof.

Minder blij met Wheelie

Dan volgt het lastigste pad tot nu toe. En het is ook voor het eerst in drie maanden dat ik minder blij ben met mijn Wheelie. Het is ploeteren en ik schiet niet erg op. Dat kan inderdaad gebeuren, maar het weegt niet op tegen al het voordeel dat ik heb van mijn kar. In het slechtste geval kan ik hem bovendien nog ombouwen tot rugzak, maar dat hoefde gelukkig niet.

Steggelen

Vanwege de moeilijk begaanbare paden met mijn wandelkar, met heel veel grote stenen aan weerszijden van smalle paadjes, steggel ik vandaag wel een beetje. Ik neem een stuk gravelweg in plaats van de wandelpaadjes. Ik wil namelijk wel voor het donker aankomen bij een slaapplek en veel kampeermogelijkheden zie ik niet.

Drukte op zaterdag

Als ik bij een shelter/kampeerplek aankom, is het druk. Het is zaterdag en dan trekken de locals er ook op uit. Er staan wel tien tenten – zoveel heb ik er nog nooit gezien – en hoewel er plek is voor meer, besluit ik toch eerst maar even te gaan kijken bij een andere shelterplaats, slechts 700 meter verderop. Ik verwacht dat die ook wel druk zal zijn. Maar wat schetst mijn verbazing? De shelter is inderdaad bezet, maar verder is er niemand.

Regenboog

Als ik mijn tent opzet, begint het zacht te regenen. Net op tijd heb ik al mijn spullen binnen en zie ik dat de zon gaat schijnen. Regen en zon… dat kan maar één ding betekenen: een regenboog. En ja hoor, ik loop naar het water en daar is hij. Ik blijf daardoor gefascineerd. Weer zo’n mooi cadeau!

Niet onder de indruk

Enthousiast roep ik naar de twee wandelaars in de shelter: “Een dubbele regenboog!” “Nice,” mompelen ze, zonder ook maar op te kijken van hun telefoon. Ze verroeren zich niet. Blijkbaar is niet iedereen zo onder de indruk van dit fenomeen.

Overnachting: Filkesjön