Er wordt hard gewerkt

Ik lig nog diep onder de wol als er flink gewerkt wordt op het land bij mijn tent. Trekkers rijden af en aan en nieuwsgierig kijken ze mijn tent in terwijl ik mijn koffie zet. Begrijpelijk, zo’n tafereel zullen ze niet vaak zien. Haast om op te staan heb ik niet. Het is akelig koud zo vroeg in de ochtend.

Goed geregeld

Als het zonnetje iets meer warmte geeft, ga ik eruit en fris ik me op bij de toiletten bij de stierenarena. Het is weer fantastisch verzorgd. Net als bij de andere historische dorpen kun je hier gebruikmaken van keurige openbare toiletten.

Opgeladen powerbanks

Ik haal mijn weer opgeladen powerbanks op bij de aardige meneer van het toeristeninformatiebureau en ga op stap nadat ik aan een tafeltje nog wat heb geschreven. Inmiddels is het al bijna middag. Deze diesel komt maar niet op gang. En dat gaat vandaag ook niet gebeuren. Ik loop te zwoegen en te puffen. Mijn lichaam heeft er geen zin in, terwijl ik me mentaal prima voel.

Ruïne

Na 6,5 km zie ik een ruïne van een oude boerderij. Het is er doodstil. Majestueuze kurkeiken staan her en der verspreid in het dorre gras, genummerd en ontdaan van hun bast. Op het binnenplaatsje staat een laag bankje en een rechthoekig stenen blok dat uitstekend dienst kan doen als tafel. Ik ga er lekker koken. Het lopen gaat toch voor geen meter en ik heb best wel weer trek.

Woorden schieten tekort

En dan… waar woorden tekortschieten… Deze plek, deze rust, deze stilte, deze sereniteit, deze… deze… Ik moet hier gewoon zijn. Ik moet hier gewoon blijven.

Magische plek, pas op de plaats

Een ervaring om niet te vergeten. Zo blij dat ik mezelf niet geforceerd heb om door te lopen. Zo gelukkig dat ik intens kan genieten van deze voor mij magische plek: een ruïne in het dorre gras, met uitzicht op een prachtige eik, een prachtige zonsondergang en de volle maan… maar wat me nog het meest verrast, is de totale stilte. 

Oorverdovende stilte

Op deze plek hoor je echt niets. Geen krekels, geen vogels, geen insecten, geen wind, geen hondengeblaf in de verte (die kun je vaak kilometers ver nog horen), alleen mijn voetstappen in het dorre gewas. Dit is mijn plek. Dit is mijn nacht.

Overnachting: Idanha-a-Velha