Wheelie laat ik achter

Vol verwachting word ik wakker. Vandaag staat Ramsvikslandet op het programma. Ik heb er zin in. Het Rijk der Rotsen. Eerst zoek ik een mooi plekje voor Wheelie, want die neem ik niet mee op deze rondwandeling. Aan een doodlopend weggetje zet ik hem vast aan een boom. Ritsen op slot en op hoop van zegen. Echt druk maak ik me niet. Hij staat verdekt opgesteld en behalve een paar bewoners zal hier niemand langskomen.

Een verwennerij voor de zintuigen

Ik kies de blauwe route van vijftien kilometer, helemaal rond het schiereiland. En inderdaad, ik word niet teleurgesteld. Ik kom nauwelijks mensen tegen en de natuur is waanzinnig mooi en afwisselend. Regelmatig blijf ik stilstaan om alles goed in me op te nemen. De wind te voelen en de geur van de naaldbomen op te snuiven. Opnieuw een verwennerij voor de zintuigen.

Herenigd met Wheelie

Het zijn vijftien inspannende kilometers, maar iedere meter is genieten. Moe, maar voldaan word ik weer herenigd met Wheelie, die nog altijd braaf in de schaduw staat te wachten. Het voelt gek genoeg fijn om hem weer aan mijn heupen vast te klikken en samen verder te gaan.

Twee dagen onophoudelijke regen

Dan dient zich een nieuw vraagstuk aan. Er wordt twee dagen onafgebroken regen voorspeld, met onweersbuien en bliksem. Ik heb me suf gepiekerd over wat verstandig is. Campings zitten vol of kosten meer dan vijftig euro. Je betaalt hier voor een plek, of je nu alleen bent of met vier personen. Trekkersveldjes kennen ze niet. Wildkamperen wordt ook lastig en twee dagen in mijn tent zitten terwijl de regen met bakken uit de lucht komt… daar heb ik weinig zin in.

De schuilhut is bezet…

Gelukkig rijdt er om de twee uur een bus naar Bovallstrand. Dat scheelt me bijna tien kilometer lopen langs een drukke weg zonder ruimte voor voetgangers. Na een kwartiertje sta ik alweer in het dorp, doe boodschappen en loop naar de hut waar ik eergisteren ook sliep. Maar helaas… bezet.

De reddende shelter

Gelukkig zijn er nog twee shelters, 1,5 kilometer verderop. Een grote en een kleine. Hoewel de kleine knusser is, kies ik voor de grote. Ik kan er rechtop staan, er ligt een meertje naast en als ik inderdaad twee dagen moet schuilen, is dat toch net wat comfortabeler.

Laat dat rotweer maar komen!

Overnachting: Bovallstrand