Een dag die niet wil

Gore diesel

Hoewel mijn vrienden de sproeiers me niet uit mijn slaap houden, deed de naastgelegen weg dat wel. Het blijkt best een drukke weg te zijn en zelfs ’s nachts is er verkeer. Vooral van oude diesels had ik last, maar dan niet eens zozeer van het lawaai, maar meer van de uitlaatgassen. Ik snap wel dat dit aan banden gelegd wordt. Echt goor.

Snijdend koude wind

Het is flink koud geworden. De wind is snijdend koud en voor het eerst draag ik mijn windjack. Het landschap verandert ook ineens. Geen boom meer te bekennen. Wel weer prachtige rotsformaties en de karakteristieke struiken in verschillende schakeringen groen. Maar net zoals de bomen ineens verdwenen waren, verschijnen ze weer. Nu her en der verspreid.

Het schiet in mijn rug…

Hoewel ik goed ontbeten heb, voel ik me niet fit en wat slap. En ik heb pijn in mijn rug. Waarschijnlijk omdat mijn tentplek toch niet helemaal vlak was. Ik maak een rare beweging en het schiet in mijn rug… F***, wat nu? Ik loop krom als een oud mannetje en kom amper vooruit. Ik maak wat draaibewegingen met mijn heupen, maar het maakt niet veel verschil. Uiteindelijk leg ik mijn poncho op de stoffige grond en doe ik oefeningen terwijl ik op mijn rug lig. Daarna gaat het wat beter, maar lekker voelt het niet. Een zeurende pijn en nog steeds loop ik niet helemaal recht.

Warme maaltijd in een bushokje

Ook heb ik snel weer trek en als ik een bushokje zie waar ik uit de wind kan zitten, bedenk ik me geen twee keer. Het warme eten en de rust doen wonderen voor mijn lijf en gemoed. Mijn rugpijn trekt weg, mijn maag is gevuld, ik ga weer vol goede moed verder, al kost het me best moeite. Mijn dag is het gewoon niet.

Kamperen bij het kapelletje

Net voor het donker kom ik aan in het voor mij achtste historische dorp, Sortelha, 300 meter hoger gelegen dan Belmonte. Morgenochtend ga ik dat wel bekijken. Nu snel voor het donker naar mijn kampeerplekje, weer bij een camperplek bij een klein kapelletje. Gelukkig aan een zeer rustige weg dit keer. Het waait hard en het kost me moeite mijn tent op te zetten. Het is ook flink koud geworden. Snel mijn slaapzak maar in. Buiten zitten is er niet meer bij, helaas. De herfst is definitief daar.

Overnachting: Sortelha


Ontdek meer van FOOTSTEPS OF FREEDOM

Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *