Een rustige nacht

Het verwachte noodweer blijft uit en ik heb een rustige nacht in mijn stenen onderkomen. Ik kan met een gerust hart koffie zetten, want oppassen is het hier met vuur. Het is overal enorm brandgevaarlijk. Ik kook dan ook altijd op een steen of op de weg en nooit in de buurt van gras.

Burro

Ik loop door het dorre landschap. Overal zie je muurtjes van opgestapelde stenen en er staan veel olijfbomen in deze regio. Een bijna tandeloos boertje houdt me aan en wijst op mijn kar. Hij lacht en ik hoor het woord ‘burro’. Dat begrijp ik, want in het Spaans is dat hetzelfde. Burro is ezel. Ik moet erom lachen. Ja, het zou wel handig zijn, een ezel. Ik leg hem uit dat het mijn huis is en dat alles erin zit, zelfs koffie. “Café muito importante, muito, muito importante”, zegt hij breed grijnzend. Hij klopt me op mijn rug en schuifelt terug naar zijn olijven.

Onzichtbaar pad

Het pad dat volgt is prachtig, maar moeilijk te zien. Ik moet constant mijn Komoot-app erbij halen om te kijken of ik nog wel goed loop. Maar wat is het mooi en wat ruikt het hier heerlijk! De wilde tijm groeit weelderig, pal naast het pad. Mijn kar schampt er regelmatig tegenaan, waardoor de geur nog eens extra vrijkomt. Wat een genot voor mijn neus.

Zigzaggend omlaag

Na het pad volgt een smalle asfaltweg die me zigzaggend naar de kloof leidt waar de Côa-rivier doorheen stroomt. Het is werkelijk beeldschoon. Maar aan de overkant zie ik ook de weg weer zigzaggend omhooggaan. Enorm steil. Inmiddels is het bovendien best warm geworden. Ik smeer me nog eens extra in en neem, vlak voordat ik aan de klim begin, eerst wat extra energie tot me. Boerenbrood met worst en kaas, net zoals herders dat hier eeuwenlang gedaan hebben.

Zigzaggend omhoog naar een bijzondere ontmoeting

De klim is moordend, maar eenmaal aangekomen in het piepkleine dorpje Cidadelhe neem ik als beloning een klein biertje. Na deze klim en met deze warmte is dat goddelijk. De locals zitten binnen in het kleine café, met de televisie aan, zoals dat hier vaak de gewoonte is. Op het terras raak ik aan de praat met Frank, een Nederlander die vijf jaar geleden een enorme lap grond in deze regio aankocht.

Een man met een missie

Frank heeft een missie: de klimaatverandering en woestijnvorming in Zuid-Europa bestrijden door ontboste en verlaten landbouwgrond in de Portugese Côa-vallei te herbebossen. Hij werkt hier keihard aan. Achter de geraniums zit hij beslist niet. Hij werkt vaak 12 uur per dag. Het is bewonderenswaardig hoe deze nog zeer jong ogende man zijn ‘oude dag’ invult. Petje af! Meer informatie vind je op de website van Arvorest. Donaties zijn uiteraard welkom.

De buurtwinkels bestaan niet meer

Maar Frank brengt ook minder goed nieuws. De buurtwinkel in Cidadelhe bestaat al lang niet meer, hoewel die nog wel op mijn kaart staat. En in het volgende dorp is er ook geen winkel, al staat ook die op mijn kaart. Dat betekent dat de dichtstbijzijnde supermarkt veertig kilometer verderop ligt… Ik bedenk wat ik allemaal nog in mijn kar heb. Gelukkig nog wel wat, alleen geen groenten en fruit. En dan word ik meteen geholpen. De vrouw van de bar heeft nog een zak chips, heerlijk zonder veel zout, en een andere vrouw stopt me spontaan een broodje ham toe, plus een homp zelfgemaakte cake. De mensen zijn hier echt zo ontzettend aardig en behulpzaam!

De rijdende bakker

Maar dat is nog niet alles. Ineens hoor ik getoeter. De rijdende bakker! Die komt drie keer per week langs in dit kleine dorp. En net nu! Ik koop een groot brood en een kleiner lekker zoet broodje. Nu heb ik zeker genoeg te eten. Beleg heb ik nog wel: kaas, worst, blikjes tonijn en natuurlijk olijfolie. Brood met olijfolie, daar zijn hele volksstammen in de zuidelijke landen groot mee geworden.

The trail provides… wéér

Maar dat is nóg niet alles. Ik vertel Frank dat ook mijn zonnepanelen het definitief begeven hebben. In Nederland heb ik de powerbank al vervangen, maar ik vind het vervelend om voor het opladen afhankelijk te zijn van stopcontacten. Laat Frank nu al jarenlang zonnepaneeltjes in zijn auto hebben liggen die hij niet gebruikt. Ik probeer ze uit en ze werken! Voor een leuke prijs neem ik ze over. Dit is toch ook weer niet te geloven? Wederom: the trail provides. Met energie in alle vormen, in mijn nieuwe paneeltjes én in het brood en de chips, kan ik weer verder.

Maar dan gaat het mis

Vol indrukken ga ik op pad. Het is een lange stop geweest, maar meer dan de moeite waard. Dit zijn de mooie ontmoetingen en belevenissen waarvoor ik onderweg ben. En dan gaat het mis… Als ik over een steile asfaltweg de laatste meters naar beneden loop, richting de brug over de Massueime-rivier, gaat het ineens helemaal verkeerd. Op de kaart heb ik vlak bij de brug een perfect kampeerplekje gezien. Ik kantel mijn kar te ver rechtop. Door de snelheid waarmee ik loop, word ik als een katapult over mijn kar geslingerd.

Verdwaasd lig ik op het asfalt

Verdwaasd blijf ik op het lauwe asfalt liggen. Bloed komt uit de schaafwonden op mijn elleboog en knie. Ik voel een pijnscheut in mijn arm en kerm het uit. Ik blijf verdwaasd liggen tot de pijn wat wegebt en beweeg dan voorzichtig mijn arm en hand. Gelukkig, er is niets gebroken. Alles doet het nog.

Ik spoel de wonden schoon

Twintig meter eerder ben ik langs een waterpunt gelopen. Een heel gekke plek, gewoon naast de weg, zonder huis of dorp in de buurt. Maar nu komt het goed uit. Ik spoel de wonden meteen goed schoon onder de harde straal. Dat doet pijn, maar het moet even. Ik ben blij dat het zo goed is afgelopen. Morgen zal ik wel beurs zijn en de schrammen schrijnen behoorlijk, maar dat overleef ik wel.

Mijn kampeerplek maakt veel goed

En dan is er gelukkig nog die kampeerplek, nog geen 150 meter verderop. Direct aan het water en verscholen achter wat struiken en bomen.

overnachting: Ribeira de Massueime