Op naar een nieuw avontuur!

De dag is gekomen, weer een nieuw avontuur. Op naar het busstation van Kristianstad, om vandaaruit in een klein uurtje naar Brösarp te reizen. Haast heb ik niet. Zoals altijd start ik rustig op met koffie en later schrijf ik mijn stukje aan de tafel. Ondertussen kan mijn tent mooi drogen, want vannacht was er flink wat dauw.

Festina lente … haast u langzaam

Het is gezellig op het veldje. Niemand lijkt echt haast te hebben en iedereen pakt rustig in, ondertussen wat kletsend, ontbijtend of tanden poetsend. De kinderen rommelen ook lekker. Het buitenleven doet ze duidelijk goed.

Maanlanding

In de bus raak ik aan de praat met Hans, een heer van bijna tachtig, maar dat zou je beslist niet zeggen. We hebben een ontzettend leuk gesprek en de busreis vliegt voorbij. Ik had nog wel uren met deze meneer kunnen praten. Hij is verschillende keren in Nederland geweest, maar de keer die hij zich het beste herinnert is uit 1969. Hij kampeerde toen met zijn vrouw in een piepklein tweepersoonstentje, dat je eigenlijk geen tweepersoonstent kon noemen. Maar ja, ze waren jong en verliefd, dus dan is het al snel goed. In een café zagen ze op de televisie de maanlanding. Dat zijn van die momenten die je nooit meer vergeet. Waar in Nederland ze precies waren, weet hij niet meer. Maar hij kan het zich nog zo voor de geest halen.

De zuidkust van Zweden

Maar goed, dan kan mijn nieuwe trail beginnen: de Skåneleden Österlen, helemaal in het zuiden van Zweden en langs de kust. Het eerste stuk gaat nog door bos en langs kleine dorpjes. Of dorpjes kan ik het eigenlijk niet noemen, het zijn meer huizen die hier en daar verspreid staan. Veel huizen hebben rieten daken en er is duidelijk veel oog voor detail. De kozijnen zijn vaak in contrasterende kleuren geschilderd. Beeldschoon. De verandering van omgeving doet me goed. Na zoveel bos is het heerlijk om weer iets anders te zien.

Weer een wijngaard

Net als een paar weken geleden word ik verrast door een heuse wijngaard. Deze is nog groter dan de vorige en er staat zelfs bij dat ze mousserende wijn maken. Dat zou ik als enorme cavaliefhebber weleens willen proeven, maar ik zie niemand en heb geen idee hoe de wijn heet of waar je die zou kunnen kopen. Helaas. Vanavond toch maar weer thee voordat ik ga slapen. Met choklad bollar, dat dan weer wel. Die zouden trouwens ook geweldig combineren met cava. Keep on dreaming…

De Oostzee

Langzaamaan nader ik de kust en eigenlijk komt de zee ineens als een verrassing. Nadat ik langs een militair oefenterrein en tussen de schapen ben gelopen – fotograferen is streng verboden en wie van het pad gaat, kan zomaar schietschijf worden – loop ik omhoog tussen de bomen. En daar is ze. De Oostzee!

Woeste golven

Het waait behoorlijk, maar storend is het niet. Het lijkt eigenlijk wel bij de zee te horen. Heerlijk, dat geluid van de woeste golven. Ik hoop vanavond aan een strand te kunnen slapen. Het zeelandschap, om het maar zo te noemen, is prachtig. Soms staan de bomen tot aan het strand, soms is er gras of zijn er kiezels. Witte strandjes, blauwe zee. Het voelt vakantieachtig.

Mijn hart als wildkampeerder gaat sneller kloppen

Ik zie tientallen wildkampeerplekken waar mijn hart als wildkampeerder alleen maar sneller van gaat kloppen. Maar helaas: dit gebied is natuurreservaat en kamperen mag absoluut niet. Jammer, jammer, want de ene plek is nog mooier dan de andere. Ik hoop nog dat er misschien ergens een shelter is die niet op de kaart staat. Wat zou dit een paradijs zijn…

Surfparadijs

In het piepkleine dorpje Vitemölla wordt flink gesurfd. Altijd leuk om even naar te kijken. In Kivik – volgens mijn zus een comfortabele zitbank van IKEA – een dorp een klein stukje verder, ligt een shelter en daar is het druk. Het blijkt dat er evenwijdig aan deze trail ook een fietsroute loopt en inmiddels staan er zes fietsen. Ik zet mijn tentje op en later komt er zelfs nog een tentje bij. Goed om te weten: op deze trail is het denk ik een ‘gevecht’ om de schuilhutten.

Regen en onweer op komst

Niet erg trouwens en ik maak me er niet zo druk om. Ik zet mijn tentje wel op. Ik hoor alleen bezorgde geluiden van mijn medekampeerders dat er slecht weer aankomt morgenavond met regen en onweer en dat ze dan toch echt een shelter willen. We gaan het zien. Ik heb ondertussen wel geleerd dat er altijd wel een oplossing komt. Relax!

Overnachting: Kivik