Ik ben er weer klaar voor!

Tot twaalf uur, de laatste uitchecktijd, jullie kennen me onderhand wel, verblijf ik in de herberg. Het was een fijne plek en ik heb alles weer op orde: kleren gewassen, gedoucht, Wheelie gesmeerd, geordend, geschreven en nieuwe routes gedownload. Ik ben er weer klaar voor!

Wandelende luchtverfrisser

Maar dat valt tegen… Met mijn gewassen kleding voel ik me een wandelende luchtverfrisser, zo sterk is de geur van vast een heel goedkoop wasmiddel. De route is een van de minste tot nu toe. Het begint door een lelijk stuk haven, gevolgd door een lang pad langs een opstelterrein met oude, vieze treinen om vervolgens op een stinkend industrieterrein terecht te komen. Dan ruiken mijn kleren toch net iets lekkerder, maar de stank overheerst.

Gezandstraald

Het waait heel hard. Het stuk dat volgt door de duinen en over het strand bij de zee, het Kattegat, is mooi, maar door de krachtige wind onaangenaam. Ik word gezandstraald en moet me meer dan eens verbijten vanwege het gevoel met spelden geprikt te worden op mijn benen en in mijn gezicht.

Verdwaald in het winkelcentrum

De natuurlijke strandomgeving komt echter snel ten einde en lopend door een buitenwijk met allerlei hypermarkten en andere grote winkelketens, denk ik ‘even’ een flesje gas te kopen. Maar, jullie mogen lachen, als ik mijn gasblikje heb, lukt het me niet om dezelfde in-/uitgang van het enorme overdekte winkelcentrum terug te vinden. Ik loop maar rond en rond en ben ten einde raad als ik voor de derde keer de H&M voorbijloop.

Lawaai aan alle kanten

Bok- en bokchagrijnig ben ik na een half uur zoeken eindelijk buiten. Dit soort dingen putten me uit. Al die mensen, de drukte en dan het verdwalen erbovenop. Verschrikkelijk. Maar er wacht me nog een stuk industrieterrein en een zeer drukke lawaaiige snelweg met loeiende sirenes en uitlaatgassen die mijn kant uitwaaien. Als ik later eindelijk in een park ben, gunnen motorzagen me nog steeds geen rust, terwijl de wind maar om mijn oren blijft waaien en een hond vlak naast me heftig aanslaat als ik langs een huis loop. Au.

Mijn tent vliegt de lucht in

Maar goed, langzaamaan keert de rust weer terug en word ik ook weer wat mezelf. Wat een beproeving. Aan een meertje vind ik een mooi plekje om mijn tent neer te zetten, maar als ik net alles ingericht heb, vliegt een van de haringen de lucht in en zakt mijn tent als een plumpudding in elkaar. Er ligt hier wel gras, maar daaronder harde grond met stenen en grind. Mijn haringen krijg ik niet ver de grond in.

De haringen gaan de grond niet in

Ondertussen is het donker geworden – wat is het ineens al vroeg donker! – en probeer ik op hetzelfde veldje een geschikte plek te vinden voor mijn tent. Nog twee keer zet ik hem opnieuw op, maar de wind blijft parten spelen en steeds is er in ieder geval één haring die niet de grond in gaat. Gelukkig is mijn hoofdlamp nu wel goed opgeladen, dat scheelt een stuk.

Duimen voor een ongestoorde nachtrust

Na een uur klungelen kan ik dan eindelijk mijn tent in om hopelijk van een ongestoorde nachtrust te kunnen genieten, maar helemaal gerust ben ik er niet op. Duimen maar. Deze dag gaat in ieder geval niet de annalen in als de gelukkigste dag van mijn leven.

Overnachting: Torvsjön