Onbegrijpelijke route

In de Skåneleden Kust till Kust zit een stuk dat ik niet goed begrijp. De route loopt min of meer in een rechte lijn van oost naar west – of in mijn geval van west naar oost – en ineens gaat de route bijna vijftien kilometer heen en weer over hetzelfde pad naar Olofström, een behoorlijk grote plaats met supermarkten. Heen en weer lopen vind ik niet zo nuttig en/of leuk. Ik besluit daarom de officiële route niet helemaal te volgen, maar vanaf mijn shelter de kortste weg naar Olofström te nemen en daarna mijn weg te vervolgen over dat stuk van vijftien kilometer.

Alternatieve route

Op mijn app zie ik een alternatieve route over een straat, weliswaar aangegeven met een stippellijn, maar dat moet goed zijn, lijkt me. Een stippellijn betekent dat de weg onverhard is. Zo’n weg kan dus hobbels en kuilen hebben. Misschien wat lastig voor sommige auto’s, ik zou het tenminste niet doen met een Fiatje Panda, maar met een stevige 4-wheel-drive prima en lopend zou het helemaal een eitje moeten zijn.

Is dit een straat?

Ook daarom houd ik er niet van om zelf routes te plannen. Zeker niet als ze over wandelpaden gaan. Je weet nooit wat je tegenkomt. Maar wie verwacht nou problemen bij iets dat op de kaart als ‘straat’ aangegeven staat? Nou, ik dus niet.

Angst onderweg

Het is verschrikkelijk. Ik moet samen met Wheelie ploegen door manshoge varens, manoeuvreren over niet meer bestaande paden en ik zak weg in drassig gebied. Ja, ooit heeft hier vast een weg gelegen, maar dat is vijftien jaar geleden schat ik zo. Op zo’n moment word ik toch wel een beetje angstig. Niet helemaal terecht, want ik kan natuurlijk altijd omkeren, maar het is vooral dat ik niet weet wat me nog meer te wachten staat. Trap ik misschien op een slang? Kom ik vast te zitten? Zijn er afgronden? Scherpe stenen? Verdwaal ik niet? Gelukkig kom ik er uiteindelijk zo goed als heelhuids doorheen – met slechts wat schrammen –  en ben ik heel blij en opgelucht als ik weer op een goed begaanbaar pad terechtkom. Diepe zucht en door maar weer. 

Lunch valt in het water

Van al dat geploeter heb ik honger gekregen. Dankbaar ga ik bij een picknicktafel op een parkeerplaats zitten en kook ik mijn maaltje. Ik heb mijn bord nog maar half leeg als het begint te spetteren. Kon dat nou niet even wachten? Tot ik mijn bord op had? Nee dus. Volgens de buienradar zou de hevige regen pas over anderhalf uur komen. Nou niet. Het komt met bakken uit de lucht. Binnen een kwartier sta ik tot mijn enkels in het water. Gelukkig draag ik mijn barefoot sandalen – ja Zora, ik ben helemaal om! – en spat ik lekker door de plassen.

Goed afwateringssysteem

In Olofström stroomt het water de putten in. Een goed afwateringssysteem hebben ze zeker, want tien minuten later is alles alweer verdwenen. Drie kwartier lang leek het alsof ik in een totale moesson terechtgekomen was, en meteen daarna is de lucht weer blauw en is het zonnig. Het kan verkeren.

Boodschappenhel

Dan boodschappen doen. Ik hang mijn natte poncho aan mijn kar en zet die in een gangetje bij de ingang van de supermarkt. Een plasje vormt zich onder de kar. Ik besluit naar de Willy:s te gaan in plaats van naar de Lidl. Goedkoop én weer eens andere producten. Altijd leuk om te ontdekken. Fout. Mijn god, wat een grote en onoverzichtelijke winkel. Inderdaad goedkoop, maar ik loop maar te dwalen en te dwalen tot ik gevonden heb wat ik nodig heb. Te veel spullen, te veel keus. Help!

Troostchocola en shelter bezet

Met een kar vol boodschappen – toch weer te veel en te zwaar, inclusief troostchocola – ga ik verder. Het is zeulen met al die extra kilo’s tot mijn slaapplek. Shelter nummer 1 is bezet door drie Duitse vissers. Jammer, ik baal. Ik besluit mijn tentje op te zetten, loop wat rond op zoek naar een goed plekje en zie dan wat verscholen shelter nummer 2. Veel mooier dan de eerste. Deze ligt aan het water, met uitzicht op enorme rotsblokken. Gewoonweg prachtig. Shelter nummer 1 ligt in het bos, mooi, maar niet zoals deze. Wat heb ik weer een geluk. En de Duitsers een pech, want al vissend zijn ze een gedeelte van de avond steeds voor ‘mijn’ shelter te vinden. 

Het mooiste moet nog komen

Maar het mooiste moet nog komen…Een zonsondergang zo mooi dat ik niets anders kan dan oooooohen en aaaaaahen, verwonderen en bewonderen. 

Overnachting: Halen