Weer een moeilijk afscheid

Zoals zo vaak vind ik het moeilijk afscheid te nemen van mijn mooie slaapplek. De enorme rotsen in het meer, eendjes die ertussen zwemmen, vissen in het heldere water en de glinstering van de zon rondom de waterlelies. Ik vind het weer een feest. Mijn feest dan. Helemaal na die weergaloze zonsondergang van gisteren.

Iele berkjes en statige dennen

Ook de route is fijn. Afwisselend, van makkelijke tot lastige bospaden, van loofbossen met iele berkjes tot naaldbossen met statige dennen. Ook weer door akkers, langs mais dat hoger staat dan ik ooit heb gezien, weilanden met koeien, nieuwsgierige puberstiertjes en hier en daar wat paarden.

Merengebied

De Skåneleden Kust till Kust wordt eigenlijk steeds mooier. Vooral omdat dit zo’n enorm merengebied is. Je loopt van het ene meer naar het andere, steeds met een ander uitzicht. De ene keer langs de oever, even later hoog op een heuvel en dan zie je tussen de bomen de glinstering van het meer. Ik geniet.

Gestruikeld

Vandaag eindig ik bij een wat vreemde shelter – heel laag en ondiep. Bij verkeerde wind blijf je er denk ik niet droog in – bij een kabbelend beekje.  Vijftig meter voor ik aankom, struikel ik over mijn sandaal. Gebroken. Dood. Over en uit. Onherstelbaar kapot. 

Neeeeeee, niet nu!

Zonder een woord te zeggen staar ik ernaar. Wat? “Nee, neeeeee, niet nu” schreeuw ik inwendig. Ik baal ontzettend. Ik wil nog drie à vier weken in Zweden blijven, als het weer tenminste  goed blijft. Mijn andere dichte schoenen zijn ook al bijna af. Ik weet niet of die het nog drie weken uithouden…

Accepteer het maar

Ik ben echt even uit het veld geslagen, maar probeer het ook als leermoment te zien. Als ik drie of vier maanden op pad ga, moet ik toch echt meer schoeisel meenemen. Ze slijten toch sneller dan gedacht. Gelukkig is het terrein hier niet erg uitdagend, maar met glad geworden zolen kan het ook gevaarlijk worden. Diepe zucht. Accepteer het, Marnix. Accepteer het. Je kunt er nu toch niets meer aan veranderen. 

Lopen op blote voeten

Luisterend naar het kabbelende water kom ik langzaam weer tot rust. Het is wat het is. Ik zie wel hoe ver ik kom. En anders ga ik gewoon echt op blote voeten lopen in plaats van op barefoot schoenen. Al lijkt al dat gravel me niet zo plezierig. Au!

Overnachting: Östafors