Stilte aan tafel

Samen met de twee Denen uit de hangmatten heb ik een rustige start. We zitten gedrieën aan de grote picknicktafel. Ik schrijf, zij lezen. Koffie wordt om beurten gezet. Meer hebben we eigenlijk niet te bespreken. Koffiedrinkers onder elkaar. Over het genot van het bruine goud bij het krieken van de dag zijn we het snel eens.

Onbestemd gevoel

Het weer is minder geworden. Aan de tafel moet ik zelfs mijn windjack aandoen, want zittend is het best fris met die harde wind. Zo blijft het de hele dag, al komt de zon af en toe voorzichtig door. Ik heb een onbestemd gevoel en kan dat niet goed duiden. Duh. Logisch. Dat ís een onbestemd gevoel.

Verliefd op Zweden, maar toch…

Op een leuke verzameling huisjes in het dorpje Hårsjö en een ontmoeting met een klein hertje, dat me minutenlang verstijfd aan blijft kijken, valt er vandaag weinig te beleven. Het is eigenlijk weer meer van hetzelfde. Ineens vraag ik me af of ik misschien toe ben aan iets anders. Hoe verliefd ik ook ben op Zweden, een andere omgeving en een andere vibe zouden ook wel erg leuk zijn. Ik hoef nergens heen en ik hoef niets te beslissen. Ik heb alle vrijheid. Dus ik zie wel wat de komende dagen brengen. Voorlopig blijf ik hier zolang het weer aardig blijft.

Aan de lader in de supermarkt

In Vittsjö doe ik boodschappen. Aan een tafeltje in de supermarkt blijf ik 1,5 uur zitten naast een stopcontact. Nu mijn zonnepanelen niet werken, moet ik van dit soort momenten gebruikmaken. Jammer, maar het is niet anders. Ik baal er wel van dat ik een stukje van mijn onafhankelijkheid kwijt ben. Met een beetje zon kon ik normaal gesproken iedere dag mijn telefoon opladen. Nu ben ik afhankelijk van stopcontacten.

Vroegterecord

3,5 kilometer na de supermarkt ligt een prachtige kampeerplek in een natuurreservaat. Ik heb pas elf kilometer gelopen. Zal ik blijven of nog even doorlopen? Ik blijf. De plek is mooi en veel zin om nog verder te wandelen heb ik toch niet. Om vijf uur staat mijn tentje al. Volgens mij een vroegterecord, want meestal kom ik pas vlak voor het donker ergens aan.

Rust

Ik kook, rommel wat, maak na het eten nog een klein wandelingetje door het natuurreservaat en kruip vroeg mijn tent in. Hoewel ik vandaag nauwelijks iets heb gedaan, ben ik moe. Misschien is dat precies wat ik nodig heb. Rust.

Overnachting: Ubbalts