Maand: mei 2025

Tent op de schietbaan

Gepubliceerd op door Marnix van der LijnLaat een reactie achter…

#terugblik 17 mei 2024

Ik sta op om te plassen en zie nu met licht waar ik gisteren in het donker mijn tent opgezet heb. Niet onder een toeristisch informatiebord, maar onder een bord van de schietbaan. Wat?? Op het bord wordt uitgelegd hoe je wild moet schieten, waar je een beer of een eland moet raken. Vlak om me heen staan allemaal waarschuwingsbordjes om uit te kijken voor evt. verdwaalde kogels. Niet de ideale kampeerplek dus… Maar goed, ik heb geen schot gehoord, dus geen man over boord, maar wel een les om ook in het donker bordjes goed te lezen en gelukkig gaat dat heel goed met de camerafunctie van Google Translate. Zonder koffie of ontbijt ga ik snel op pad, daar zoek ik later wel een plekje voor en inderdaad vind ik dat bij een prachtig meertje.

Omdat ik voorlopig geen supermarkt tegen zal komen, heb ik gisteren best veel boodschappen gedaan, ik merk het in mijn kar, maar leer ook steeds beter de banden waarmee de kar aan mijn heup hangt goed af te stellen zodat je precies het juiste kantelpunt bereikt zodat de kar zo licht mogelijk voelt. Iedere dag is dat net weer anders, net hoe zwaar de kar beladen is en hoe ik hem heb ingepakt.

Ik merk dat mijn hoofd vandaag een stuk rustiger is. Zal het grote loslaten nu echt begonnen zijn? Het weer is prachtig, maar er is wel een briesje, dat is best lastig bij het koken omdat de vlammen van mijn spiritusbrander dan alle kanten uitgaan, maar zondagskind als ik ben, vind ik als ik honger heb bij toeval een schuilhut, die nergens op een kaart staat. Daar kan ik uit de wind koken en maak ik mijn kar weer wat lichter. Van de kar naar de maag. Ik was mijn spullen af in een watervalletje en loop weer door.

Na nog meer boerenland, een trouwlocatie en bos zet ik mijn tent op in een stille weide. Het is langs een weggetje, maar behalve één auto en drie fietsers is er geen verkeer.

Het grote loslaten is begonnen!

Gepubliceerd op door Marnix van der LijnLaat een reactie achter…

#terugblik 16 mei 2024

In de ochtend bak ik eieren op ‘mijn strandje’. Ik heb stevige trek en dat houd ik de hele dag. Ik eet vaak. Een van mijn besluiten is geweest om te eten wanneer ik trek heb en niet op gezette tijden. De eerste twee weken heb ik veel minder gegeten dan normaal, gewoon omdat ik niet veel zin had. Het bevalt me prima en het lijkt me ook veel natuurlijker. Ook dit is weer een interessant experiment en ik denk ook dat het lichaam feilloos aangeeft wanneer er iets nodig is, als je er maar goed naar luistert.

Bijzonder is ook dat ik al een week een rol koek in mijn tas heb en dat die nog steeds niet op is. Ik heb gewoon geen behoefte meer aan suiker. Dat is pas echt een overwinning! En ook: ik doe een middagdutje. Volgens mij is het grote loslaten begonnen. Bij een meertje staan drie heerlijke strandstoelen en ik kan het gewoon niet weerstaan. Met een briesje is de zon niet te warm, deze siesta doet me goed. En ja, ik smeer me goed in.

Na het dutje hoop ik snel een slaapplek te vinden, maar ik ben in de buurt van Värnamo aangekomen en dat is voor Zweedse begrippen een grote stad. Ik had wel een schuilhut gezien op de kaart, maar die blijkt in een park te liggen, het lijkt me niet handig om daar te gaan slapen, als het al zou mogen, ik denk het niet. Bovendien voel ik me in de natuur veilig en in een stad veel minder of niet. Al die rare mensen. Ik had dus gehoopt iets vóór die stad te vinden, maar helaas. Ook heb ik gezien dat er voorlopig geen supermarkt meer komt, dus om 20:30 uur doe ik nog snel boodschappen om daarna als een gek op zoek te gaan naar een slaapplek.

De stad uitlopend zijn er verschillende meertjes en strandjes, maar overal is het verboden te kamperen. Dat is vaak zo in de buurt van steden of grotere dorpen, omdat het anders gewilde plekken worden voor feestende jongeren, maar dat wist ik toen nog niet. Het wordt al aardig donker en ik krijg de zenuwen. Uiteindelijk vind ik onder een toeristisch info-bord, tenminste dat denk ik, een plekje. Zo in het bijna donker lijkt het een parkeerterreintje met wat gras. Ik zet mijn tent helemaal aan de kant, mochten er auto’s komen morgen, dan sta ik in ieder geval niet in de weg. Net voor 23 uur staat mijn tent en na al dit gestress val ik gelukkig snel in slaap.

Ruzie bij het meer

Gepubliceerd op door Marnix van der LijnLaat een reactie achter…

#terugblik 15 mei 2024

Ik word vroeg wakker, maar wat lig ik heerlijk in mijn kasteel te snoozen. Het zonnetje op mijn tent, de temperatuur stijgt snel en mijn was al weer droog. Als ik opsta om te plassen, zie ik een hertje lopen.

Tegen de middag vertrek ik pas. Ik vraag me af waarom ik me nou zo druk maak over dat langzame opstarten van mij. Ineens is daar de shift! Ik heb blijkbaar gewoon geen 9 tot 5-mentaliteit, maar een van 12 tot 9! Uiteindelijk precies hetzelfde en wat maakt het hier uit, tot 23 uur is het toch niet donker. Ik lach om mezelf. Dombo. Op de een of andere manier helpt dit wel. Bij deze, een 12 tot 9-mentaliteit dus.

Lopend op een landweggetje zie ik in de verte een man tegemoet fietsen. Op zich is het al zeldzaam dat ik een fietser tegenkom, maar ik zie ook dat hij hele grote borsten heeft die gezellig op en neer wiebelen. Hij draagt alleen een korte broek met gympen en sokken. Hij remt vlak voor me en zegt: “Jou heb ik gisteren ook al gezien, heb je dat hele stuk gelopen?” Het is een aardige man, behoorlijk op leeftijd, maar zo te zien nog kwiek en nieuwsgierig. Hij vraagt me honderduit en vertelt waar ik vooral naar toe moet gaan. Dan gaat zijn telefoon en zegt hij “Oei, mijn vrouw, ik moet snel gaan, anders krijg ik problemen!” En weg is hij, ik grinnik en vervolg mijn weg.

Mijn gedachten blijven me plagen. Ik zit niet in het nu, maar in de toekomst. Hoe krijg ik straks nieuwe schoenen? Helaas bevallen mijn schoenen me niet, ze blijken toch wat te klein. Ik wil nl. perse barefoot schoenen en die zijn in bijna geen winkel te krijgen. Urgent is het niet, want ik heb extra schoenen, maar toch. En zal het wel te doen zijn met de kar in Noorwegen? Daar waar veel meer bergen zijn? Zal ik, om gewicht te besparen, mijn laptop opsturen en alleen een toetsenbordje aanschaffen? Ik vind het gek, want eigenlijk past dit niet meer zo bij me, in ieder geval niet de laatste jaren, maar ik blijf maar malen en piekeren. Aan de andere kant vind ik het interessant om dit te aanschouwen bij mezelf.

Bij een meertje zie ik een enorme picknicktafel, er liggen een fleece en een doosje op de tafel, maar ik ben van plan om maar kort te blijven en ik dacht ik kan er makkelijk bij. Er passen zeker 12 personen. Er komt een zwaarlijvige puffende man aanstormen die iets verderop stond met zijn hengel. Zijn buik hangt over zijn zwembroek en hij lijkt door zijn dunne beentjes te zakken. In het Zweeds begint hij te schreeuwen. Ik vertel hem dat ik hem niet versta, maar blijkbaar spreekt hij geen Engels en hij gaat maar door. Ik probeer te zeggen dat ik over tien minuutjes weg ben, maar dat deert hem niet. Ik vang iets op van “min fru” en ik begrijp dat die ook ergens moet zijn. Het is goed, ik ga wel weg. Ik krijg een associatie met van die toeristen die hun handdoeken neerleggen bij het zwembad ‘s ochtends vroeg om maar een plekje te bemachtigen. Ze mogen de tafel van me hebben. Lang blijf ik daar overigens niet, want ik heb nu kennis gemaakt met de Zweedse Tokkie’s. Ook in Zweden bestaan die dus. Even later wordt de schuddebuik nl. vergezeld door nog twee dames, waarvan er eentje echt op Ma Flodder lijkt, alleen de sigaar ontbreekt. Ze schreeuwen, ze bellen de hele tijd keihard en smijten hun papiertjes op de grond, iets wat ik hier nog niet eerder gezien heb. Ik zet snel koffie en eet een broodje en vervolg mijn weg de stilte in.

Dit voorval wordt snel weer goed gemaakt door een bezoek aan een prachtig heel oud kerkje, de Dörarp Kyrka, waarvan de deur dit keer eens niet op slot zit. De oudste muren komen nog uit de middeleeuwen. Het is heerlijk koel binnen en ik ga even in de kerkbanken zitten om uit te rusten en de serene omgeving in me op te nemen. Ik denk aan mijn kinderen, wat een mooie mensen het geworden zijn en hoe stevig ze in de wereld staan. Ik voel me blij en dankbaar.

Clifford Lee Burton, ik weet niet wie het is, maar er ligt een gedenkteken voor hem langs de weg. Ik lees dat hij een van wereld’s beste heavy metal bassisten was en onderdeel van de wereldberoemde band Metallica. In 1986 reden ze op deze weg na een concert op weg naar Kopenhagen, waar de bus verongelukte waarin ze zaten. Clifford werd uit de bus geslingerd en overleed. Fans van over de hele wereld schijnen hier nog naar toe te komen. Wel een indrukwekkend eerbetoon en gek zoiets op zo’n landweggetje tegen te komen in een omgeving waar niets lijkt te gebeuren.

Ik ga op zoek naar een slaapplek. Ik raadpleeg de Komoot-app en zie niet ver van de route af een strandje. Dat lijkt me wel wat, de weg ernaartoe is wat lastig en ik hoop maar dat ik niet om hoef te keren. En inderdaad, wat een weelde, wat een plek! Ik waan me Robinson Crusoe op zijn verlaten eiland, al ligt er in het begin nog even een bootje, maar dat vaart snel weg met het gezinnetje aan boord. Ik ga met mijn voeten in het water, maar zwemmen vind ik nog te koud. Ik ben nu weer helemaal alleen en mensen, wat een rijkdom. Een prachtig strand, mijn tentje op het mos, alleen maar natuurgeluiden en een prachtige zonsondergang. Meer woorden overbodig.

Schuldgevoel

Gepubliceerd op door Marnix van der Lijn2 Reacties

#terugblik 14 mei 2024

Het lukt me zowaar vroeg op te staan en ik ga monter op pad. Ik kom een mooi kerkje tegen met weer een aparte klokkentoren, die zie je hier regelmatig. Ik vul mijn water bij (op kerkhoven is altijd water) en loop door. Snel heb ik weer honger en rond 12:30 uur bak ik eieren met spek voor de lunch. Met de prachtige multitool met mijn naam gegraveerd, die ik gekregen heb van mijn fantastische collega’s toen ik afscheid nam, repareer ik mijn wandelstok. Dank team, dit gereedschap komt goed van pas!

Ik geniet weer op en top. Ik blijf daar uren zitten en weer voel ik me een soort van schuldig. Waar slaat dit nou toch op? Ik hoef toch niets? En toch, dat stemmetje blijft zeuren, dat ik niet zoveel kilometers maak, dat ik lui ben, bla bla. Wat zijn dit soort dingen toch hardnekkig en dat terwijl de route prachtig is vandaag, geen snelweg meer, alleen maar glooiend boerenland en bos.

Ik hou me in bij het boodschappen doen bij Willy;s om niet weer een te zware kar mee te hoeven zeulen. Als ik in het stadje Ljunby loop word ik tegengehouden door een echtpaar met hun zoontje. De Zweedse dame is helemaal enthousiast “In het weekend zagen we je ook al lopen, zo’n kar hebben we nog nooit gezien!”. Ze stelt zich voor, wil van alles weten en wil heel graag met me op de foto, ik vind het wel grappig en we poseren voor haar man die een paar foto’s maakt.

Ik stap nog flink door en vind weer werkelijk een prachtige plek met picknicktafel en steiger. Ik was mijn spullen, kook weer lekker en slaap weer heerlijk. Lijkt eentonig te gaan worden, zo veel geluk, maar ik kan er wel aan wennen.

Pannenkoeken met spek

Gepubliceerd op door Marnix van der LijnLaat een reactie achter…

#terugblik 13 mei 2024

Na weer een hele koude nacht word ik wakker met de zon op mijn tent. Voor het eerst ook veel condens, maar met de zon is mijn kasteel razendsnel weer droog. De rits van mijn onderkomen begeeft het. Ik baal, maar gelukkig zit er ook nog klittenband aan de tent, dus dicht kan hij nog wel. Aan de tafel ga ik wat zitten schrijven en ik droom van zo’n kantoor. Dat zou toch prachtig zijn, iedere dag werken op een andere plek? Dik na elven ga ik met veel zin weer op pad.

Vandaag een saaie route, hele stukken over de E4. Niet dat daar nou zoveel verkeer is, maar de voorbijrazende vrachtwagens zijn niet fijn. Stom genoeg vergeet ik mijn water bij te vullen en juist dan kom ik geen enkele waterbron meer tegen. In de supermarkt had ik een komkommer gekocht, die eet ik maar op tegen de dorst. Zo’n vaart zal het ook niet lopen.

Ik loop nog veel te denken. Mijn hoofd is zeker nog niet leeg. Een paar dagen geleden had ik nog een soort kleine woedeaanval, toen ik aan een mail dacht die ik een van de laatste dagen op mijn werk ontving over een beleidswijziging en waar ik vragen over gesteld had. Ik kreeg duidelijk een antwoord van iemand die nog nooit op de werkvloer is geweest. Wat een kortzichtigheid. Ik was razend. Door alle drukte en andere prioriteiten heb ik echter nooit antwoord gegeven op die mail en nu maak ik me daar ineens weer druk over. Zal ik het nog even vragen aan de adjunct om te reageren, hij stond immers in de cc? Jezus Marnix, laat los, over een jaar zie je wel weer verder.. Vandaag merk ik ook dat ik nog aan van alles denk. Verstandelijk weet ik echt wel dat het helemaal geen zin heeft, maar ja… Wat wel helpt is koffie, die ik zet als ik eindelijk weer water zie. Daar lukt het me weer om gewoon te genieten van de koffie, de omgeving en een piekervrij hoofd.

Bij een ruïne van een oude kerk zie ik een camper staan. Er staat een vrouw pannenkoeken te bakken en jawel, een geel kenteken. Ik wens ze eet smakelijk en we raken aan de praat. Het blijkt een familie uit Hoorn te zijn en West-Friezen onder elkaar, dat schept meteen een band natuurlijk! Ik maak kennis met het hele gezin: Marissa en Mark en hun enthousiaste zoontjes Stan en Maik. Marissa vraagt of ik ook een pannenkoek met spek wil? Bescheiden als ik ben vind ik het lastig om ja te zeggen, maar het is natuurlijk wel heel erg lekker. Marissa zegt “Zeg nou maar ja!” en dat doe ik dan ook. Het is heel gezellig, vooral de jongste vertelt vol verve over zijn avonturen hier in Zweden. Een van de hoogtepunten toch wel dat ze op een stoffige zandweg liepen en dat er een hele grote trekker voorbijkwam, waardoor ze helemaal niets meer zagen door het opwaaiende fijne zand, dat zelfs in zijn oren zat. Wat een heerlijk kind! En wat een leuk gezin, je zag ze genieten met zijn vieren. Hun eerste vakantie in een geleende camper en dat wildkamperen is voor hen ook best spannend. Dit zijn de mooie ontmoetingen. We wisselen onze instagram adressen uit en ik ga verder.

Een kampeerplek vinden valt alleen niet mee. Of er zijn huizen in de buurt, of het terrein is hobbelig of het is vlak naast de weg. Dan denk ik een plekje gevonden te hebben, maar als ik mijn tent op wil zetten, zie ik het ‘bedrog’. Het terreintje ziet eruit als gras, maar meteen daaronder alleen maar steen, met geen mogelijkheid krijg ik mijn haringen de grond in. Met mijn polderbrein heb ik er niet aan gedacht dit van tevoren te checken. Weer wat geleerd. Snel inpakken maar weer en verder. Gelukkig vind ik nog een plekje een kleine kilometer verderop. In het halfdonker zet ik mijn tent op. Net op tijd.

Laat op pad, het is maar zo…

Gepubliceerd op door Marnix van der LijnLaat een reactie achter…

#terugblik 12 mei 2024

Het is inmiddels prachtig weer geworden, de nachten zijn nog wel flink koud (4 graden), maar daar heb ik geen last van in mijn slaapzak. Net na zonsopkomst loop ik naar buiten en hoe prachtig! Het meer als een spiegel met wat nevel en een stilte alleen ‘verstoord’ door de vogeltjes. Ik prijs me weer zo gelukkig.

Zoals gewoonte begint te worden rommel ik wat aan en ga ik pas laat op pad, het is alweer tegen elven. Niemand die daar op let natuurlijk, maar wel dat stemmetje in mijn hoofd dat ik best wel wat meer op kan schieten.

Op de Spaanse etenstijd (warm eten rond 14 uur) maak ik mijn eten klaar bij een uitmonding van een meertje. Op het menu bruine bonen met wat verse groenten en worstjes. Het smaakt weer voortreffelijk. Een fijne lange pauze en ik stoei wat met Instagram, ik begin het onder de knie te krijgen, maar ik vind het nog lastig.

Voorbij het leuke dorpje Markaryd (Småland) met een aparte kerk en dito klokkentoren moet ik best nog een eindje doorlopen om een geschikte kampeerplek te vinden. Best lastig, want ik had helemaal geen zin meer om te lopen, al gaat het lopen wel weer lekker en heb ik nog weinig last van mijn knie. Maar uiteindelijk toch meer dan gelukt. Een plek aan het water mét een tafel.

Naar Nepal moet je gaan!

Gepubliceerd op door Marnix van der LijnLaat een reactie achter…

#terugblik 11 mei 2024

Na een slome start en een lekker ontbijt in het hotel ga ik weer op pad. Mijn knie is wat dik van het vocht, maar voelt een stuk beter aan en ik denk dat ik wel weer kan/mag lopen. Als ik mijn kamer uit loop, vraagt een jongeman, die opvalt door zijn donkere uiterlijk en geringe lengte, of hij me kan helpen. Wel handig, want het is lastig manoeuvreren met mijn Wheelie met alle deuren en de lange gang van het hotel. “U bent zeker de hiker met de geblesseerde knie” zegt hij, “daar had ik al van gehoord”. Hij vertelt dat hij parttime in het hotel werkt en uit Nepal komt. Hij doet zijn Master aan de universiteit in de buurt. “Als u van hiken houdt, dan moet u echt eens naar Nepal komen!” De trots zie ik in zijn donkere ogen. Inderdaad is dat een droomland voor langeafstandswandelingen, maar dat gaat toch echt boven mijn budget. Hij geeft een tip: “Zoek daar een lokale gids en ga niet in zee met allerlei dure reisorganisaties” en ja, dat past ook wel in mijn straatje. Weer een bestemming op mijn wensenlijst…

Ik heb geluk dat de route van vandaag alleen maar over asfalt en gravel gaat, een lange monotone weg, maar ik voel mijn knie per kilometer sterker worden. Geen hobbelige wegen of hoogteverschil. Na een wat onwennig begin gaat het erg lekker. Heerlijk om weer buiten te zijn, het weer is bovendien een stuk aangenamer en ik ben aangekomen in Smaland, voorheen slechts bij me bekend als ballenbak bij de IKEA.

Rond 17 uur bereid ik mijn eten op een werkelijk prachtige picknickplek met zwemsteiger. Zwemmen, daar waag ik me echter nog niet aan, dat vind ik echt te koud. Ik ben bepaald geen held met koud water. Ik geniet als nooit tevoren, wat is dit fantastisch! Na het warme eten loop ik nog een stuk verder en tegen zonsondergang wijk ik een stukje van de route af en vind ik een wildkampeerplek aan het water. Ik slaap als een os.

Verplichte rust

Gepubliceerd op door Marnix van der LijnLaat een reactie achter…

#terugblik 10 mei 2024

Het gaat niet zo goed met mijn knie. Hij is dik en pijnlijk. Het lijkt wel of ik geen controle heb over mijn spieren en of ik door mijn been zak. Heel wiebelig dus. Mmm, dit is niet goed. Het lijkt niet heel ernstig, maar doorlopen lijkt me nu echt niet verstandig.

Ik wik en weeg, wat zal ik doen? Het is een koude dag en buiten stilzitten is gewoonweg niet aangenaam. Ik zoek op mijn telefoon of er toevallig ergens een slaapplaats in de buurt is en ja hoor, moest het zo zijn? Op nog geen twee km. afstand is er een hotel met een aantrekkelijk tarief. Ik kan slapen voor €54 incl. ontbijt. Dat kan ik toch niet laten lopen? Een complete rustdag dus.

Het gekke is dat ik helemaal niet teleurgesteld ben of me zorgen maak over dit ongelukje. Het is gewoon zoals het is en ik pas me aan aan de veranderde omstandigheden alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

Om 13 uur kom ik bij het hotel aanstrompelen en ik mag mijn kamer meteen al binnen, dus dat is nog eens extra geluk. Na een uitgebreide douche (toch wel héél lekker), was ik wat kleding en orden ik mijn spullen. Ook de wielen van mijn Wheelie mogen een douche. Ik maak ze schoon en smeer ze met WD40, goed onderhoud komt ten goede van de levensduur hadden ze me op mijn hart gedrukt, toen ik samen met mijn vader een bezoek bracht aan de werkplaats in Gasselternijveen in Drenthe.

Daarna een lees- en schrijfdag. Hoewel ik in eerste instantie van plan was om anoniem te reizen, besluit ik mijn reis te gaan delen op Instagram, ik begrijp alleen nog niet goed hoe het allemaal werkt. Goed moment dus om me dat eigen te gaan maken. Wat geniet ik toch weer van deze dag. Buiten is het onaangenaam, ik zit lekker in mijn bubbel. Ik kom mijn kamer niet uit en maak wat eten aan het bureau.

Mijn knie is pijnlijk, maar het gaat met het uur beter, dus goede hoop dat deze dag rust genoeg is om snel weer als vanouds op pad te gaan. Life is good. Toch wel!

Tranen in de kerk

Gepubliceerd op door Marnix van der LijnLaat een reactie achter…

#terugblik 9 mei 2024

Na lang treuzelen op pad. Het is eigenlijk snoozen met een hoofdletter S. Toch loop ik daarna nog 32 km. Ik zit in een heerlijke cadans en geniet op en top.

Openbare toiletten zie je hier heel regelmatig en die zijn prachtig en schoon. Ik denk dat het bij de wet geregeld is dat er altijd minstens een invalidentoilet moet zijn, dus dat is helemaal handig. Ze zijn ruim en ik kan er zo met mijn kar mee naar binnen. Soms zijn het composttoiletten, maar vaak ook aangelegde toiletten met een wasbak en warm stromend water. Dan maak ik van de gelegenheid gebruik om me uitgebreid te wassen. Ik vind zwemmen echt nog een stapje te ver. Zo’n held ben ik (nog) niet met koud water. Een verrassing dus dat er ineens een huisje staat bij een boerderij waar iedereen gebruik van kan maken en dat doe ik dus ook. Fris als een hoentje ga ik weer verder en dan kom ik bij een openluchtmuseumpje. Echt leuk om te zien hoe de Zweden in het verleden woonden en werkten.

Vandaag doe ik het eens anders en kook ik en eet ik warm rond een uur of twee. Dat bevalt goed. Na zo’n lange pauze kan ik weer fit verder en ik hoef in de avond niet snel een kampeerplek te vinden om nog te gaan koken.

In Orkelljunga hoor ik dat er orgel gespeeld wordt in de kerk. Een mooie kerk met dakpannen van hout, dat heb ik nog niet eerder gezien. Ik loop naar binnen en de organist zit te oefenen. Hij loopt even naar beneden om te kijken wie er binnen is gekomen, want hij hoorde de deur dichtklappen. Ik mag blijven zitten en ik krijg een privéconcert. Het is indrukwekkend en het emotioneert me. Waarom weet ik niet, maar er komen allemaal emoties en zelfs tranen los. Ik denk nergens aan, maar ik voel. Ik leef!

Na deze indrukwekkende ervaring ga ik verder op zoek naar een kampeerplek en dat valt dit keer niet mee. Juist hier zijn er een aantal plekken waar je niet mag kamperen, ze zijn alleen bestemd voor vissers, maar na een aantal kilometers vind ik toch een plekje. Inmiddels is het gaan regenen en in een snel tempo zet ik mijn tent op. Nooit lekker zo, maar het is niet anders.

In de nacht slaap ik slecht. Tijdens een steile klim zette ik extra veel kracht op mijn knie, draaide ik en hoorde ik iets knappen. De pijn was echter snel zo goed als over en ik dacht dat het wel meeviel. Ik liep daarna zelfs nog 10 km. door zonder enig probleem, maar dat is helaas toch niet waar…

Slapen op het kerkhof

Gepubliceerd op door Marnix van der LijnLaat een reactie achter…

#terugblik 8 mei 2024

Tegen elf uur ga ik op pad, het wordt steeds later haha. En als ik dan loop en dat heerlijke gevoel me overvalt, denk ik altijd weer, waarom ben ik niet eerder begonnen? Het is prachtig weer. Dit keer meer bos, maar ook weids boerenland. Een mooie afwisseling, steeds meer rust. En wat is alles groen. Sommige blaadjes lijken wel fluoriserend. Met recht 50 tinten groen.

Ik kijk mijn ogen uit bij de megasupermarkt Willy:s. Daar is echt van alles te vinden en goedkoop vind ik. Ik koop natuurlijk veel te veel, wat ik later moet bezuren, want de kar is zwaar en sommige stukken zijn lastig te lopen. Ik maak een foto van de twee Willies; the Wheelie en Willy:s. In mijn hoofd spreek ik het uit op zijn Amsterdams: Willie & Willie. Dat vind ik dan grappig. Het is altijd goed om te lachen om jezelf toch?

Ik slaap op een fantastische en bijzondere plek bij weer een meertje. Eigenlijk slaap ik op een kerkhof… Wat een plek!, the Grave-Field at Vasasjön. Er zijn nog vier van de zes graven zichtbaar, gelegd in de vorm van een ster met drie punten en dat alles uit de 5e of 6e eeuw. Woehaaa wat ben ik toch bevoorrecht dat ik dit allemaal mee mag maken. Op het menu Zweedse balletjes, overigens véél lekkerder dan bij de IKEA.