#terugblik – 25 mei 2024

Om half twee ‘s nachts schrik ik wakker van vreselijk akelige en harde geluiden. Mijn god, wat is dat? Wordt er iemand vermoord? Een gevaarlijk beest? Ik zet snel mijn Garmin aan, zodat ik op de SOS-knop kan drukken mocht dat nodig zijn. Ik zit rechtop in mijn tent en luister. Wat is dit in godsnaam? Ineens herinner ik me dat herten heel erg tekeer kunnen gaan. Snel zoek ik op internet en inderdaad, het blijkt een blaffende reebok te zijn. Zoek maar eens op YouTube “blaffende reebok – barking roe deer”. Ongelooflijk dat zo’n beest dit afgrijselijke geluid voort kan brengen. Het is vast niet de laatste keer dat ik dit ga horen.

De route is werkelijk prachtig vandaag, maar niet goed aangegeven. Ik loop een paar keer mis en kom in onherbergzaam gebied terecht. Met de kar gaat het lastig, ik moet veel klimmen en de linkerstang wordt steeds wiebeliger, dit is echt niet goed en om deze te ontlasten moet ik de rechterstang optillen en dat kost extra inspanning.

Halverwege een nieuwe klim loop ik langs een huis, waar ik een man zie die zit te sleutelen aan zijn maairobot. Die dingen zie je hier heel veel, alle huizen hebben hier prachtig verzorgde gazonnen en zulke robots doen vaak het werk. De boomlange man kijkt op en zegt me goedendag, We beginnen een geanimeerd gesprek. Hij blijkt ingenieur te zijn bij Husqvarna en gespecialiseerd in robotica, maar wat er nu met zijn robot aan de hand is snapt hij ook niet. Er komt geen satellietverbinding tot stand en dat zou wel moeten. “Daar heb jij geen last van met je kar” zegt hij grappend.

Later in de middag eet ik op stand bij de golfclub. Ik vind daar een comfortabele picknicktafel en ik kook een gezond en voedzaam maal. Wat smaakt dat toch weer lekker. Dit is echt genieten. De golfers kijken me vreemd aan, vooral omdat ze geen clubs in mijn kar zien, maar verder zijn ze uiterst vriendelijk. Er zijn hier overigens vele prachtige golfbanen, ik ben er zeker al vier gepasseerd.

Bij het toilet gooi ik een plens water over mijn gezicht en tot mijn schrik geeft mijn iPhone later aan dat er water in is gekomen en dat ik hem niet op kan laden totdat hij helemaal droog is. Ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan, wat stom, ik heb niet veel batterij meer en het kan uren duren voordat de telefoon weer droog is, al kan er niet echt veel water in gekomen zijn. Goede les, ik moet goed uitkijken met dit soort acties en ervoor zorgen dat hij nooit al te leeg raakt, met dit zonnige weer geen probleem, de zonnepaneeltjes doen het als een malle.

Ik nader het stadje Gränna en ga op zoek naar een slaapplek. De ervaring heeft inmiddels geleerd dat je vlak bij bewoond gebied vaak niet kunt of mag wildkamperen. Ik zie inderdaad geen geschikte plek. Op een gegeven moment loop ik aan de rand van een industrieterrein, hier staan geen huizen en het is zaterdag, dus hier kamperen zal vast geen probleem zijn. Daar kom ik Joran tegen die langs fietst, een man van 63 jaar die vervroegd met pensioen gegaan is. Hem lijkt het ook geen probleem als ik hier blijf kamperen. We hebben een heel lang mooi gesprek over wat belangrijk is in het leven, over je dromen waarmaken, over de ratrace, over moed, over het heft in eigen handen nemen. Zelf is Joran vervroegd met pensioen gegaan, want wat heb je aan meer geld verdienen? Zijn omgeving was het er niet mee eens, maar hij heeft toch doorgezet. Hij wil net als ik nu leven en nu genieten. Later zien we wel weer, als dat er al is.

Ondertussen is het wel heel laat geworden en ik moet nog steeds een slaapplek hebben. Ik neem het risico maar en zet mijn tent een stukje verderop bij een picknicktafel. De volgende dag zie ik dat die plek maar 500 meter van een camping ligt, voorbijgangers zullen wel gedacht hebben. Niet dat het heel druk was, maar soms kwamen er toch mensen langswandelen of hardlopen. Maar goed, ik had weer een goede nachtrust en de volgende ochtend koffie aan een heuse tafel.