Boos verder
Na twee nachten en een hele dag shelter ben ik blij dat ik weer verder kan. Een beetje bozig op mezelf omdat ik niet productiever, of beter gezegd creatiever, gebruik heb gemaakt van de aanwezige stroom en mijn tijd. Ook onderweg en terwijl ik mijn droomleven leef, verval ik in ‘slechte’ gewoontes: uitstellen, nutteloos scrollen en luieren op niets af.
Hier gebeurde vroeger veel
Maar goed, om elf uur heb ik alles ingepakt en vervolg ik, na een telefoongesprek met mijn zoon, mij weg. Altijd weer heerlijk om hem even te horen. Op de route nu wat anders dan alleen maar bos. Hier gebeurde vroeger van alles. Ik kom langs een oude spinnerij/weverij, verlaten fabrieken en over de stokoude Knuts bro, een brug over de rivier de Helge å.
Huizen van steen
Het valt me op dat hier veel huizen geheel of gedeeltelijk van steen zijn. Dat heb ik eigenlijk niet eerder gezien, op het ‘horrorhuis’ na dan. Huizen zijn bijna altijd van hout, voornamelijk rood, geel, grijs of wit, maar heel soms ook blauw of groen. Ik hou ervan, van die kleurige onderkomens.
Gnocchi, eens maar nooit weer
Op een klein schiereilandje, bereikbaar via een wankel bruggetje, kook ik mijn warme maaltijd. Voor de verandering heb ik gnocchi op het menu. Eens maar nooit weer. De saus is lekker, maar ik vind het maar saaie deegballen. Ze lagen voor een fractie van de oorspronkelijke prijs in de kortingsbak, dus ik dacht: laat ik dat eens proberen.
Muggen in de aanval
In een bos op een heuvel – waarom is het laatste stuk toch altijd lastig als je denkt dat je er bijna bent? – ligt de shelter waar ik wil overnachten. Maar van dat idee ben ik snel af. Het is het gebied van de kamikazemuggen, zoals ik ze maar noem. De nietsontziende mug die zonder enige twijfel met zijn steeksnuit recht op je afkomt en meteen begint te prikken. Niets van even rondvliegen of verkennen. Nee. Meteen in de aanval!
Veilig achter het gaas
Van muggen heb ik onderweg eigenlijk niet vaak last gehad, maar nu is het niet te harden. Gelukkig vind ik dichtbij de shelter een vlak stukje grond. Het zou me niets verbazen als ik mijn recordtijd tent opzetten opnieuw heb verbroken. Veilig achter het gaas zie ik ze gefrustreerd rondvliegen, zoekend hoe ze bij me kunnen komen. Game over buddies!
Overnachting: Glimåkra
Ontdek meer van FOOTSTEPS OF FREEDOM
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
Waarom zou je boos zijn? Je hebt er voor gekozen om niets meer te moeten, probeer dan ook van te genieten en je niet schuldig te voelen als je een dag minder productief bent.
Kijk wat al achter ligt! Ik doe het je niet na.
Groetjes
Dat is juist het ‘gevecht’. Het laat zien dat je wel iets met je hoofd kunt besluiten, maar dat je toch nog boos of geïrriteerd wordt. Dat ik toch nog eigenlijk anders zou willen. Het is een proces denk ik maar en misschien kom je er wel nooit vanaf. We zullen zien!
Dit is ook mijn grote “angst”. Terugvallen in oude gewoontes en daar dan boos tegenover mijzelf worden. Scrollen tot vierkante oogjes en de het volgende moment geïrriteerd zijn omdat je het hebt gedaan.
Waarom?
Aan de andere kant als het dan goed voelt en je hebt je voorgenomen niets meer te moeten dan is het toch prima.
Het MAG allemaal, niets MOET meer, gaan zoals het gaat.
In de praktijk blijkt dus dat oude ‘slechte’ gewoontes ook onderweg gewoon terugkeren, terwijl ze in het begin minder of nauwelijks aanwezig waren. Boeiend om te observeren, maar niet leuk zolang ik het niet weet te accepteren… en dat is duidelijk nog niet zo.