Dag 3: De Sultans Trail van Belgrado naar Sofia

#terugblik 7 september 2025

Wheelie mag niet mee in de bus

Na een heerlijke nacht slaap, word ik met een paar koppen koffie langzaam helemaal wakker aan de keukentafel van mijn hostel. Ik voel me een stuk beter.

De metro brengt me in een sneltreinvaart naar het busstation, waar de bus, die me naar Belgrado zal brengen, al snel aan komt rijden. Als de norse buschauffeur mijn wandelkar Wheelie ziet, mompelt hij chagrijnig “Die kar mag niet mee.” Ik zeg hem zo vrolijk mogelijk, want hem meer irriteren is niet handig, dat ik een goocheltruc heb. Behendig haal ik de hendels en de wielen van de kar en de body, ter grootte van een koffer blijft over. Hij knikt kort “Vooruit dan maar.” Eerste hobbel genomen!

Stoel 20a is voor mij, dat wil zeggen dat ik helemaal achterin de bus zit, de plek die vroeger voor de stoere jongens was tijdens de schoolreisjes. Eindelijk heb ik die dan ook eens veroverd. Voor me zit een Engelse reisleidster die haar volgelingen uitlegt wat ze allemaal kunnen verwachten. Ze heeft vreselijk flauwe humor, maar de dames vinden het erg grappig, ze lachen overdreven hard. Het doet zeer aan mijn oren.

Avonturen bij de grens

Ruim 1,5 uur doen we erover om de grens van Hongarije naar Servië te passeren. Eerst wachten we in de bus tot we aan de beurt zijn. Daarna allemaal de bus uit en in de rij voor het loket van de Hongaarse douane. Dan allemaal de bus weer in. Met de bus rijden we 50 meter vooruit, waar we wachten voor de volgende slagboom. Als we aan de beurt zijn, allemaal de bus weer uit en nu voor het Servische loket in de rij. Er is maar één raampje open en met de niet al te ijverige douanier duurt het eindeloos. Dan allemaal de bus weer in en rijden maar. Hobbel nummer 2 overwonnen en ik heb de eerste stempel in mijn gloednieuwe paspoort!

Geen telefoondekking in Servië

In de bus probeer ik mijn sim-kaartje met dekking in Servië aan de praat te krijgen. Alle Balkanlanden zitten in mijn telefoonbundel, maar Servië niet. Ik krijg het niet voor elkaar, hoewel het volgens de gebruiksaanwijzing heel simpel zou moeten zijn. Ik besluit daarom maar om in Belgrado in een hostel te slapen, dit moet goed geregeld zijn en ik weet niet of dat snel zal lukken op een zondag. Dan maar iets later op pad. Uiteindelijk lukt het met een e-sim. Weer een hobbel, zeg maar een col, overwonnen. Een hele opluchting.

Belgrado is een contrast met Budapest. Het is er vies en de mensen doen kortaf. Deze dag gaat de geschiedenis in als een hobbelige dag…