Zitten op de blaren

En dan is het zover: de dag van vertrek, 15 mei 2026. Zoals zo vaak heb ik me vergist in hoeveel tijd allerlei taken kosten en wordt het toch nog stressen. Ik zal het waarschijnlijk nooit leren, want naast verdwalen heb ik nog een andere kernkwaliteit: vervelende klusjes uitstellen. Zo zit ik opnieuw op de blaren, dit keer in de nachtbus naar Flensburg. Daar begint mijn leven als wandelende en schrijvende nomade, met een tocht dwars door Jutland over de Hærvejen.

Pokeren en ‘Ausweis bitte’ midden in de nacht

Na een lastig afscheid van mijn vader en tante op station Alkmaar Noord, maar ik houd me groot, ga ik dan echt. Ruim op tijd, want je weet het maar nooit, kom ik aan op station Amsterdam Sloterdijk. Daar vertrekt mijn FlixBus naar Hamburg, met een overstap naar Flensburg, aan de zuidgrens van Denemarken.

Naast me komt een lijvige Rus zitten, maar gelukkig is het rustig in de bus en zodra we rijden verplaatst hij zich naar een stoel een rij voor me. Door de opening tussen de stoelen zie ik hoe hij de halve nacht poker speelt op zijn telefoon en veel geld verliest. Tsja, ieder zijn hobby.

Om 2.10 uur springen plots alle lichten aan: paspoortcontrole. Bij een vrouw voorin de bus blijkt iets niet in orde. Ze schreeuwt en tiert hevig, maar wordt door twee douaniers uit de bus gehaald. Ik versta haar niet; ze spreekt onverstaanbaar Duits. Het voelt ongemakkelijk. Eerst klinkt er nog beleefd: ‘Ausweis bitte’, daarna kortaf: ‘Mitkommen’. Ik heb deze woorden te vaak gehoord in films over andere tijden. Afgezien hiervan valt de reis me mee. Ik slaap nauwelijks, maar heb toch het gevoel dat ik uitrust.

De vergaarbak van Hamburg

Hamburg is een ervaring op zich. Het busstation, waar ik een uur moet wachten, lijkt een vergaarbak van bijzondere figuren: daklozen, bedelende gehandicapten, verslaafden en een enkele vroege vogel. Ik voel me niet echt onveilig, maar blijf alert. Ik wil gráág verder.

Ontvangen met bloesem

De stationskoffie van €1,50, waar vind je dat nog?, is heerlijk en pept me op. Na nog eens bijna drie uur, met wat hazenslaapjes tussendoor, kom ik aan. Ik word ontvangen met bloemen. Uitbundige bloesem. Het is alsof ze zeggen: Marnix, dit is je pad.