#terugblik – 5 juni 2024

In de vroege ochtend hoor ik weer een blaffend hert, maar nu schrik ik niet meer. Een gewaarschuwd mens telt voor twee, maar wat een takkeherrie maken die beesten. Ik maak er een lekkere lome ochtend van en loop dan door naar Norrköping, een grote stad voor Zweedse begrippen. Omdat er slecht weer voorspeld is en er niet te kamperen valt in de buurt van een ‘dichtbevolkt’ gebied boek ik een hotel waar ik kan wassen.

Inderdaad het weer slaat om, donkere luchten, onweer en bliksemschichten. In eerste instantie lijkt Norrköping een lelijke stad met een kille kerk en onpersoonlijke huizen. Het weer helpt ook niet mee, het begint te gieten. Mijn beeld over deze stad moet ik later totaal bijstellen. Het is een hele bijzondere stad. Ten eerste een universiteitsstad en dat merk je. Er hangt toch wel een bijzondere sfeer. Het doet me denken aan Utrecht. De binnenstad is zeer verrassend. Het lijkt een ratjetoe aan gebouwen, maar alles past en verrast. En dan al die watervallen in het midden van de stad, echt uniek!

Het regent maar door en ik ga snel naar mijn hotel, maar dat is een tegenvaller; er blijkt geen wasmachine te zijn. Op de website stond dat echter wel vermeld. Ik ben pissig, nu moet ik alles met de hand gaan wassen. De vrouw van het hotel vindt het maar raar dat ik een wasmachine wil, ik ben er toch maar één dag? Ik ga verder niet in discussie, ze is alleen telefonisch te spreken en er is toch niets meer aan te doen. Ik dien later wel een klacht in over deze foutieve informatie en de volgende keer ga ik eerst contact opnemen met de locatie voordat ik boek.

‘s Avonds kom ik tot een heel belangrijk cruciaal inzicht. In het hotel voel ik me plots alleen en miserabel. Dit heb ik in de natuur en in mijn tent nooit, maar dan ook echt nooit. Ik heb veel boeken gelezen van backpackers en ze verlangen vaak naar een bed na een aantal dagen in de tent geslapen te hebben, ik heb dat niet. Ik slaap heerlijk in mijn tent. Het is duidelijk, mijn tent is mijn thuis!