Maand: juni 2025

#terugblik – 12 juni 2024

In de vroege ochtend geniet ik van de mist boven het meertje, wat een uitzicht vanaf mijn opblaasbed! Heerlijk om zo wakker te worden en weer in te dommelen. De verwachte zon en 15 graden blijken een wassen neus. Het regent urenlang en ik blijf tot half twee in de schuilhut, die zijn naam eer aan doet. Erg is het niet, ik klap mijn laptop open en schrijf een paar uur. Wel pas ik de route wat aan, i.p.v. moeilijke bergpaadjes steggel ik een beetje en pak ik de makkelijkere gravelweggetjes.

Tegen zessen kom ik langs een kerkje met een zitje van luxe witgelakt hout meubilair. Daar kook ik en maak ik gebruik van het openbare toilet met stromend water, zeep en een spiegel. Het zonnetje is zowaar ook weer tevoorschijn gekomen en daardoor is het net warm genoeg om daar lekker lang te vertoeven.

Ik heb mijn zinnen gezet op een schuilhut in een natuurreservaat. Kamperen is hier nl. vrijwel onmogelijk door de vele stenen en het ongelijke terrein. Het is nog flink doorstappen, maar precies om 22:00 uur kom ik daar aan, maar wat blijkt, kamperen mag hier niet, ook niet in de schuilhut. Vervelend, het is al donker aan het worden, maar gelukkig zie ik dat er op slechts 2,6 km een andere hut is.

Dat stukje lopen wordt echter enorm afzien. In het donker zie ik slecht, ik raak de weg kwijt en het is een behoorlijk onherbergzaam gebied; omgevallen bomen, rotsen en soms ook drassig. Pas een uur en drie kwartier later ben ik op mijn bestemming. Het is inmiddels middernacht. Op de weg naar de schuilhut merk ik dat ik hardop tegen mezelf praat, zoals tegen een klein kind bij een moeilijke opdracht: “oké en nu een stapje vooruit, even stilstaan, kijk goed, draai om, trek de kar naar boven, een, twee, trek, ja goed zo en nu verder, rustig aan, kijk uit waar je loopt”. Dit helpt me om goed geconcentreerd te blijven, niet te struikelen en zonder kleerscheuren het eindpunt te bereiken.

De opluchting is groot wanneer ik veilig en wel aankom. Het duurt vervolgens wel een uur voordat mijn adrenalineniveau weer is gezakt, maar dan val ik ook heerlijk in slaap.

#terugblik – 11 juni 2024

In de hut van de plaatselijke scouting slaap ik in één ruk tot zeven uur. Er zijn wel muggen, maar veel last heb ik er niet van. Het is me opgevallen dat er veel soorten muggen zijn. De ene soort geeft meer ongemak dan de andere. Ze prikken verschillend, ze jeuken verschillend, ze zoemen verschillend. Je zou er een hele studie van kunnen maken. Soms zijn ze er in drommen, op een ander moment verwacht je ze en zie je er niet een.

Voor de hut ligt een boog gemaakt van een tak uit het bos. Ik probeer ermee te schieten, dat valt niet mee, vooral omdat de handgemaakte pijlen niet recht zijn, probeer dan maar eens iets te raken. Weer geen beer geschoten, dan maar mijn instagram en whatsapp bijwerken voordat ik verder op pad ga.

Als ik een heuvel oploop, ligt mijn broek opeens op mijn enkels. Ik struikel net niet en schiet in de lach. Ik ben zoveel afgevallen dat mijn korte broek zeker twee maten te groot geworden is. Meestal hou ik mijn broek op met de band van mijn Wheelie, maar daar had ik nu blijkbaar niet goed op gelet. Ik kijk er naar uit om in Stockholm een nieuwe te kopen. Deze broek is sowieso heel oud en vaal, maar nog in Nederland besloot ik om geen nieuwe te kopen, ik verwachtte al dat ik af zou vallen, ik had alleen nooit gedacht dat het zo snel zou gaan en dat terwijl ik eet als een dijkwerker.

De route is wonderschoon, ik wil overal wel blijven. Ik voel me verliefd. De weersvoorspelling voor vandaag en morgen is bovendien goed, al is het wel een stuk frisser geworden. Alles zit weer heel erg mee. Ik eet bij een kerk met een openbaar toilet en was mezelf en mijn sokken. De afgelopen dagen heb ik constant natte voeten gehad en mijn sokken ruiken niet zo lekker meer. Dat is zacht uitgedrukt, ze meuren zo erg dat ik er zelf onpasselijk van word. Echt heel erg goor, maar goed, part of the job.

Na deze wasbeurt ga ik weer fris en fruitig verder en om half acht vind ik de ideale kampeerplek bij een wonderschoon rimpelloos meer met schuilhut, composttoilet inclusief toiletpapier én een picknicktafel helemaal voor mij alleen. Wat vind ik het leven mooi.

#terugblik – 9 juni 2024

Gisteren gingen we heel vroeg slapen, David John vooral en daarom worden we vandaag ook heel vroeg wakker. Ik volg het voorbeeld van D.J. en om half 8 (ja, u leest het goed) ben ik klaar met inpakken en ga ik op pad. In een echt ontbijt heb ik nog geen trek, een banaan en koffie zijn een prima alternatief. Mijn kamergenoot is dan al een tijdje weg, je kunt het ook overdrijven. Het is fris en er waait een harde wind. Niet echt lekker, maar als ik doorloop heb ik er niet echt last van. Het is tenminste nog droog.

De route is gelukkig weer gemakkelijker en na zo’n anderhalf uur lopen kom ik aan bij het Navsjöns Domanreservat met een heel groot meer. Hier moet het in de zomer best druk zijn, want om de vijftig meter staat er wel een picknicktafel. Ook overal leuke strandjes en gemakkelijk toegang tot het meer om te zwemmen. Ik kom ook best wel wat mensen tegen en dat gebeurt niet vaak. De meeste zijn aan het vissen. Ik probeer een tafel te vinden waar het niet al te hard waait, maar dat valt niet mee. Ik wil nl. eieren gaan bakken. De vlammen gaan inderdaad alle kanten uit en ik verlies veel warmte, maar uiteindelijk verorber ik mijn ontbijt 2.0 alsof ik in weken niet gegeten heb. Verrukkelijk!

Het weer blijft wisselvallig, maar ik heb geluk. De meeste regen valt wanneer ik vroeg, rond 15 uur, aankom bij mijn schuilhut. Daar kan ik koken uit de wind, even zwemmen (lees: mezelf goed wassen) en in alle rust mijn kleren wassen. Het is al bij al een fijne namiddag met afwisselend regen en zon. Op een gegeven moment gaat het flink regenen en tegelijkertijd zie ik de zon fel schijnen. Dan moet er ergens een regenboog zijn! En ja hoor, ik loop de hut uit naar rechts en zie een prachtige dubbele regenboog. Een wonderschoon cadeau van de natuur.

#terugblik – 6 juni 2024

Al mijn elektronica weer opgeladen, mijn spullen gewassen, ik kan weer verder op pad, snel weg uit dit hotel. De prijs van mijn overnachting is inclusief ontbijt. Zoals ik eerder schreef, heb ik mijn etenstijden losgelaten en, je zult dat altijd zien, juist vandaag heb ik helemaal geen zin om vroeg te eten. Tegen heug en meug doe ik dat toch, jaaa, want het is ‘gratis’, dombo die ik ben. Ik lijk wel een Nederlander 😜

Het begin van de route is vreselijk, een eindeloos industrieterrein én een drukke weg. Plots kom ik tot de ontdekking dat ik mijn wandelstokken niet meer heb. Ik herinner me dan ook in een ogenblik precies waar ik ze heb laten staan, voor de kille kerk in Norrköping. Het begon toen enorm te regenen en ik was afgeleid en aan het zorgen droog te blijven. Wat ontzettend stom! Ik heb ze tot nu toe niet gemist omdat alle terrein vlak en geplaveid was en ik mijn tent niet hoefde te gebruiken. Mijn tent moet nl. opgezet worden met één van de stokken. Teruggaan heeft geen zin, dat is 20 km lopen en wie zegt dat ze er nog staan na anderhalve dag? Ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan.

Op de kaart zie ik dat er 1,5 km verderop, op de route nog wel, een outdoorwinkel is, de XXL, de Zweedse versie van Decathlon. Daar vind ik prachtige carbon fibre stokken. Die heb ik altijd al willen hebben, maar in Nederland zijn ze zo ontzettend duur, dat ik ze niet aangeschaft heb. Ze zijn super licht, opvouwbaar in drie delen en €100 goedkoper dan bij Bever. Achteraf ben ik toch wel heel blij, al baal ik dat ik onverwacht €81 heb moeten uitgeven, maar zulke stokken wilde ik toch wel heel graag…

De rest van de dag is fantastisch, na een prachtige wandeling over een slingerend bospad maak ik eten met een wonderschoon uitzicht incl. regenboog en vind ik een plekje om te slapen aan een zwanenmeer. Over die €81 zeuren we maar niet meer.

#terugblik – 4 juni 2024

Hoe gek de plek ook leek tussen al dat gekapte hout, het is er heerlijk. De zon schijnt tussen de bomen door en de doordringende geur van hout blijft me bekoren. Ik snuif naar hartelust. Tegen het middaguur, na wat gemijmer en geschrijf loop ik door richting Söderköping.

De route gaat verder langs het Götakanaal met zijn vele sluizen. Er moet een flink hoogteverschil overbrugd worden en het is fascinerend om de sluizen achter elkaar als een trap te zien liggen. Als Nederlander heb ik uiteraard al veel sluizen gezien in mijn leven, maar ik blijf het prachtig vinden. Wat een uitmuntend staaltje vakmanschap. Bij een van de sluizen lunch ik uitgebreid aan een picknicktafel en denk ik aan oude tijden, aan hoe het kanaal gegraven is en hoe de sluizen gebouwd zijn. Ik kan me er eerlijk gezegd geen goed beeld van vormen, alleen dat er heel hard gewerkt moet zijn met vele mensenhanden en zonder de technieken van vandaag de dag.

Söderköping is een mooi en gezellig stadje met een stadsplein, leuke straatjes en kleurige gebouwen. De ijswinkel op het plein doet goede zaken. De mensen gaan zomers gekleed en zijn vrolijk. Een van de straatjes is versierd met bollen gemaakt van bloemen, het is werkelijk prachtig en het contrast met de staalblauwe lucht is fenomenaal.

Nog veel langer had ik wel willen blijven in Söderköping, maar ik moet nog wel een stukje lopen om weer wat van de huizen verwijderd te zijn om een plekje te kunnen vinden voor de nacht. Uit de 30%-kortingbak van de supermarkt koop ik hamburgers en groente. Ik ben en blijf toch Nederlander, al voel ik me een wereldburger.

Bij een doodlopende weg vind ik uiteindelijk een plek om te kamperen. Het is nog moeilijk een stuk grond te vinden waar ik mijn haringen de grond in kan krijgen, maar uiteindelijk lukt het. Geen rotsen of stenen hier dit keer, maar keiharde leemgrond zo hard al beton. Het einde van een heerlijke zomerse dag.

#terugblik – 3 juni 2024

In de berm slaap ik wederom heerlijk, het valt me sowieso op hoe goed ik slaap deze hele reis. Niet dat ik nooit wakker word, maar alles is zo vredig en natuurlijk. Wakker worden midden in de nacht is dat ook. Ik ben iedere ochtend compleet uitgerust, hoewel ik meestal heel vroeg wakker word en niet heel veel uren slaap. Tegen elven ga ik op pad en nog geen twee kilometer later heb ik trek en zin om weer te gaan zitten. En ik kan daar aan toegeven! Dat had ik ‘vroeger’ nooit gekund, dan had ik dat idioot gevonden, wie neemt er nou zo snel weer een pauze? Het geeft best een trots gevoel. Ik neem zelfs de moeite mijn stoeltje op te zetten en ik neem het er uitgebreid van. Wat is het toch goed om naar je gevoel en je werkelijke behoeftes te luisteren, hoe vreemd ze ook mogen lijken. Ik smul van wat broodjes, mijn appel, het zonnetje en het uitzicht. Dit was de enige juiste beslissing. Punt.

Met het watermanagement gaat het mis vandaag. Met mijn koffie is het water opgegaan en ik kom geen enkele waterbron tegen onderweg. Ik loop langs een aantal boerderijen, maar nergens is iemand te zien om wat water te vragen. Ook is er nergens een buitenkraan te vinden. Een bak met snoeptomaatjes redt me, toch 95% water. Ik heb snoeptomaat altijd een achterlijk woord gevonden, maar nu komt het meer dan ooit tot zijn recht. Ze smaken als de lekkerste snoepjes én lessen mijn dorst. Niet omgekomen van de dorst kom ik daarna gelukkig langs een kerk met een kerkhof waar ik water kan tappen en waar ik mijn warme eten bereid tussen de viooltjes.

Op mijn kampeerplek kan ik vervolgens naar hartelust snuiven. Sommige mensen snuiven lijm, andere cocaïne, ik snuif hout. Mijn god, wat ruikt dat lekker. Ik sta met mijn tent in een half vers gekapt bos en ervaar op en top het genot van de geurende gedode natuur.