Over verdwalen, vrijheid en verhalen
Dus niet perse over wandelroutes, tips voor je uitrusting of over de benodigde voorbereidingen voor een tocht. Dat zou wel ter sprake kúnnen komen, maar daar ligt niet mijn focus, dat kunnen andere mensen veel beter.
Vanaf 1 mei 2024 begon mijn sabbatical. Ik liep, keek, dacht, verdwaalde (vaker dan me lief was), ontmoette mensen, schreef. Elke dag verscheen er een kort verslag op Instagram. Maar Instagram is, hoe leuk ook, geen plek voor de volledige verhalen. Geen ruimte voor de rafelranden, de diepte, de stiltes, het échte onderweg-zijn. Daarom dit blog.
Hier lees je:
De dagverslagen van mijn sabbatical
#terugblik teruggeplaatst met terugwerkende kracht, mijn sabbatical van 1 mei 2024 t/m 31 januari 2025, met de tags ‘sabbatical 2024’ en ‘sabbatical 2025’. Ideaal om het hele avontuur stap voor stap te volgen, van de eerste stap tot de laatste zucht. Eerder verschenen op Instagram, mocht je het al eerder gelezen hebt, dan sla je het gewoon over.
De dagverslagen van mijn vierdaagsen
Ik heb een fantastische regeling met mijn werkgever. Ik werk om en om van maandag t/m donderdag en van dinsdag t/m vrijdag. Hierdoor heb ik iedere twee weken een lang weekend vrij van vier dagen. Dan pak ik mijn tent en ga ik op pad. Hierover schrijf ik met de tag ‘vierdaagse’.
De ontmoetingen onderweg
Van hartverwarmend tot ronduit ongemakkelijk. Sommige mensen raakten me diep, anderen vergat ik nooit meer — en jij straks ook niet.
Mijn mentale reis
Negen maanden alleen op pad is niet alleen een fysieke tocht, maar ook een innerlijke marathon. Hier lees je over mijn hersenspinsels, twijfels, inzichten, obstakels en overwinningen.
Mijn weg naar een nomadisch bestaan
Mijn sabbatical bleek geen eindpunt, maar het begin van iets groters. Ik neem je mee in mijn zoektocht naar een leven als schrijvend langeafstandswandelaar.
De ontwikkeling van mijn boek
Achter de schermen werk ik aan een boek. In dit blog geef ik alvast een kijkje in dat proces.
Barefoot schoenen
Sinds ik barefoot loop, heb ik geen blaren, geen voetpijn, geen geklooi met pleisters, zalfjes of tape. Mijn voeten doen weer waar ze ooit voor gemaakt zijn: dragen, voelen, vangen, afzetten. Natuurlijk vraagt het een overgang, maar het effect is zo positief geweest, dat ik dit niet niet kan delen. Ik wil hierover schrijven omdat ik geloof dat gezonde voeten de basis zijn van elke stap – letterlijk. En omdat ik het iedereen gun om, net als ik, pijnvrij te kunnen lopen. Of je nu wandelt, rent of alleen naar je auto sjokt.
Alles wat ik nu nog niet kan voorspellen
Dat is nou juist het mooie van op pad zijn: het onverwachte ligt altijd op de loer. Zelf ben ik ook erg benieuwd hoe het zich zal ontwikkelen.
Of je nu droomt van je eigen grote avontuur, houdt van eerlijke verhalen, benieuwd bent naar het leven op pad, of gewoon wilt weten hoe het is om met een gebrekkig richtingsgevoel door Europa te trekken — hier ben je aan het juiste adres. Welkom bij mijn voetreis in woorden. Welkom bij Footsteps of Freedom!
PS. Als je het nog niet gedaan hebt, abonneer je dan nu in de rechterkolom (als je op je telefoon leest, scroll dan naar beneden). Het kost je niks, maar je mist geen stap, verdwaling of gedachte onderweg. Het is helemaal gratis, maar wees gerust: mijn boek gaat straks geld kosten. Schijf je in. Red een nomade.